#روایت_مقاومت #دفاع_مقدس برگی از یک خاطره از عملیات کربلا5 شوخی ای که به واقعیت پیوست! هنوز چند ساعتی بیشتر نبود که از پست امداد خط مقدم به اورژانس بقیة‌الله پشت خط برگشته بودم و با امیر آریانی ، دوست وهمشهری ام مشغول صحبت بودم. در اورژانس شدت آتش دشمن زیاد بود که ناگهان صدای انفجار مهیبی همه چیز را لرزاند؛ صدایی متفاوت و ترسناک‌تر از تمام انفجارهای قبل. یک گلوله کاتیوشا دقیقاً به ورودی اورژانس اصابت کرده بود. شدت انفجار چنان بود که گرد و غبار سیاه و غلیظی تمام فضای اورژانس را پر کرد. از شدت لرزه، سرم‌های آماده‌ای که به قلاب آویزان بود، یکی پس از دیگری روی زمین ریخت. با عجله چراغ قوه‌ای را که همیشه در جیب بادگیرم بود، درآوردم و روشن کردم تا ببینم دم در چه خبر است. در میان آن همه دود و گرد و خاک، ناگهان آقای کلب‌علی همرزم پزشگیار را دیدم که به تنهایی مجروحی را در آغوش کشیده بود. آنقدر سبک و بی‌جان بود که گویی چیزی بیشتر از یک پر در دستان پهلوانش نیست. او را روی اولین تخت که مربوط به محمدرضا مشایخی بود گذاشت و با صدایی لرزان فریاد زد: «بچه‌ها، کمک!» نور چراغ قوه را روی صورت مجروح انداختم. باورم نمی‌شد! رمضانعلی فصاحت بود! پزشکیار خودمان بود. پهلوی راستش از ترکش کاتیوشا شکافته شده بود و خون به شدت از آن فوران می‌زد. در آن حال و هوا، ناگهان یاد شوخی و مزاح این دو برادر، چند روز پیش افتادم. آن روز، ابوفاضل برای تعویض شیفت پست امداد دنبال داوطلب بود. نام کلب‌علی را برد. ناگهان رمضانعلی فصاحت که جثه‌ای کوچک و روحیه‌ای شاد داشت، گفت: «من می‌خوام به جای ایشان برم خط مقدم.» ابوفاضل گفت: «باید خود کلب‌علی اجازه بده.» که همین طور بودم، کلب‌علی از راه رسید. فصاحت به شوخی به او گفت: «قراره به جای تو برم جلو.» کلب‌علی ابروهایش را بالا انداخت و گفت: «مگه من مرده‌ام که تو به جاش بری؟» فصاحت با همان لهجه شیرینش گفت: «ببین بدبخت! اولاً تو رمضانعلی هستی، من هم رمضانعلی. فرقی نمی‌کنه. ثانیاً تو پنج تا بچه داری؛ اگه بری و شهید بشی، پنج تا بچه یتیم میشن. اما من که یک بچه دارم، فقط یکی یتیم میشه! فهمیدی؟» کلب‌علی سینه اش را جلو داد و شوخی کنان گفت: «بشین جوجه سر جات!» فصاحت هم پاسخ داد: «تو اگه بری جلو، یه ترکش کوچیک بهت بخوره همین جا می‌افتی! از بس چاقی، کسی نمی‌تونه بلندت کنه!» و کلب‌علی با آن بازوان قدرتمندش گفت : «اوه! تو اگه شهید بشی، من پشت یقه‌ات رو می‌گیرم و مثل یک جوجه بلندت می‌کنم می‌ذارم کنار تا بیان ببرنت!» و حالا... همان اتفاق افتاده بود. کلب‌علی داشت همان جوجه به ظاهر کوچک را در آغوش گرفته بود. سریع او را با پانسمان فشاری بستیم و به همراه آقای امیرانی - پرستار مجرب - به سمت بیمارستان امام سجاد خرمشهر روانه کردیم. اما متأسفانه در شلوغی آن شب و حجم بالای مجروحان، نوبت عملش دیر شد و قبل از رسیدن به اتاق عمل، رمضانعلی فصاحت به شهادت رسید. رضا نظریان #پایگاه_مقاومت_بسیج_شهید_دستغیب_جوشقان_قالی @basij_jo

خاطره ای از رزمنده بسیجی، برادر پاسدار، مدافع حرم و وطن، حاج رضا نظریان

🕊 به مناسبت هفته دفاع مقدس و گرامیداشت یاد شهدا هرشب ساعت 21 جزءخوانی به یاد و نام شهدا در گروه جلسه قرآن راهیان کوثر محله امام سجاد علیه السلام جوشقان قالی برگزار می گردد. گروه را به دوستان و آشنایان خود معرفی بفرمایید 👇👇 https://eitaa.com/joinchat/1975714036C78b87af3d7

قوه قضاییه خائنین را محاکمه کن 💬برگرفته از جلسه ۱۱۴۴ کلبه کرامت #استاد_حسن_عباسی 📅 در تاریخ ۲ مرداد ۱۴۰۴

♨️ بعیدی‌نژاد با خونسردی از فاجعه برجام رونمایی کرد: 🔹«خیلی توجه نکردیم... به ظریف هم اطلاع ندادیم»! ✍ببینید در مورد سرنوشت یک کشور و ۹۰ میلیون ایرانی چطور صحبت میکند؟ هر کجای دنیا میبود الان چنین افرادی حداقل میبایست پشت میله های زندان باشند. اینجا قهرمان ملی شدند و سکه ها دریافت کردند.