🔰 ۱۲ فروردین ۱۴۰۵؛ فصلِ «اثبات استقلال» در شعله‌های جنگ اگر فروردین ۱۳۵۸، آغازِ راه «آری به استقلال و جمهوری اسلامی» بود، فروردین ۱۴۰۵، به فصلی برای اثباتِ این استقلال در میان شعله‌های نبردی نابرابر تبدیل شده است. امروز در حالی به استقبال روز جمهوری اسلامی می‌رویم که بیش از ۳۰ روز است خاک عزیزمان هدف مستقیم‌ترین و سنگین‌ترین تهاجمات آمریکا و اسرائیل قرار گرفته است؛ اما برخلاف تمام محاسباتِ اتاق‌های فکر دشمن، ایران نه‌تنها فرو نپاشید، بلکه با قدرت و عزتی مثال‌زدنی، «دست برتر» را در این کارزار به چنگ آورده است. این ۳۰ روز نبرد، دو پیروزی بزرگ و راهبردی را برای هویت ملی ما ثبت کرد که در تاریخ ماندگار خواهد شد: ۱. تاب‌آوری نظامی؛ درهم‌شکستن افسانه شکست‌ناپذیری دشمن دشمن با تمام توان تکنولوژیک خود آمد تا شیرازه دفاعی ما را از هم بپاشد، اما با دیواری مستحکم از «نبوغ ایرانی» برخورد کرد. پدافند یکپارچه و پاسخ‌های کوبنده موشکی ما نشان داد که تکیه بر توان داخلی، شعار نیست؛ بلکه واقعیتی است که امروز امنیت آسمان و زمین ما را تضمین کرده است. این تاب‌آوری نظامی ثابت کرد که ما از مرحله دفاع، به مرحله‌ای رسیده‌ایم که می‌توانیم اراده خود را بر دشمن تحمیل کنیم. تجهیزات پیشرفته‌ای که امروز کابوس متجاوزان شده، حاصل همان بذری است که در ۱۲ فروردین ۵۸ برای «خودباوری» کاشته شد. ۲. تاب‌آوری اجتماعی؛ بن بست رویاهای دشمن بزرگترین قمار دشمن در این ۳۰ روز، ایجاد وحشت و درهم‌شکستن وحدت مردم بود تا شاید «فروپاشی از درون» رقم بخورد. اما آن‌چه اتفاق افتاد، بیداریِ دوباره‌یِ روحِ جمعی ایرانیان بود. مردم ما با وجود تمام سختی‌ها و فشارهای جنگ، نه تنها تسلیم نشدند، بلکه با همبستگی ملی و حمایت قاطع از فرزندان خود در جبهه‌ها، نشان دادند که این نظام، ریشه در جان و هویت آن‌ها دارد. این یعنی «جمهوریت»؛ یعنی ملتی که پای انتخاب تاریخی خود ایستاده است و اجازه نمی‌دهد غریبه‌ای برای خانه‌اش تصمیم بگیرد. 🔻امروز، قدرت ما تنها در موشک‌ها خلاصه نمی‌شود؛ دست برتریِ ما در «استقلالِ مطلق» ماست. در حالی که جبهه مقابل ما به ائتلاف‌های لرزان و سیاست‌های پوشالی تکیه دارد، ایران به پشتوانه تمدن چندهزارساله و ایمانِ راسخ ملی، مستقلاً تصمیم می‌گیرد و عمل می‌کند. ما در این یک ماه ثابت کردیم که ایران، دیگر نه یک بازیگر منطقه‌ای، بلکه یک «ابرقدرتِ نوظهور» است که نظمِ تحمیلیِ غرب را به چالش کشیده است. 🔻 ۱۲ فروردین ۱۴۰۵، جشنِ شکوه و بلوغِ یک ملت است. ما ثابت کردیم که هزینه‌یِ استقلال را با افتخار می‌پردازیم، اما هرگز زیر بارِ حقارت نمی‌رویم. تاریخ گواهی خواهد داد که در بهار ۱۴۰۵، ایران نه تنها ماندگار شد، بلکه مسیر جدیدی را برای عزتِ تمام ملت‌های آزاده گشود. ✅ ما پیروزیم، چون به توانِ داخلی خود ایمان داریم و هویتمان را به بهایِ ایستادگی، جاودانه کرده‌ایم. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

🔰 معاهدات مهار تسلیحات هسته‌ای: از محدودیت (SALT) تا کاهش (START) ‌ ‌ 🔻در تحلیل تاریخ روابط بین‌الملل، گذار از رقابت لجام‌گسیخته به ثبات استراتژیک، مرهون درک ضرورت «دیپلماسی تسلیحاتی» است. معاهدات SALT و START نه صرفاً توافقنامه‌هایی حقوقی، بلکه ابزارهایی بنیادین برای مدیریت بحران و بازتعریف توازن قدرت در دوران جنگ سرد بودند. ‌ 🔻 منطق بازدارندگی و پارادایم MAD در دوران پساجنگ جهانی دوم، پارادایم «نابودی متقابل تضمین‌شده» (Mutual Assured Destruction) سنگ‌بنای ثبات میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. با این حال، افزایش تصاعدی کلاهک‌های هسته‌ای و توسعه ابزارهای پرتاب، "ریسک خطای محاسباتی" را به شکلی خطرناک افزایش داد. در این مقطع، ضرورت مهار، جایگزین برتری‌جوییِ مطلق شد. 1⃣ دوران SALT ( Strategic Arms Limitation Talks یعنی «گفت‌وگوهای محدودسازی سلاح‌های راهبردی»)؛ گذار از رقابت کمی به ثبات نسبی ‌ در دهه ۱۹۷۰، اولین گام جدی برای بازگرداندن عقلانیت به مسابقه تسلیحاتی برداشته شد. ‌ هدف اصلی SALT، نه نابودی سلاح‌ها، بلکه «سقف‌گذاری» بر روی تعداد موشک‌های بالستیک قاره‌پیما و زیردریایی‌های حامل موشک بود. ▪️ امضای پیمان ضد موشک‌های بالستیک در کنار SALT I، نقطه عطفی بود. این پیمان با محدود کردن سیستم‌های دفاعی، تضمین می‌کرد که هر دو طرف در برابر ضربه متقابل آسیب‌پذیر بمانند؛ منطقی پارادوکسیکال که از بروز جنگ هسته‌ای پیش‌دستانه جلوگیری می‌کرد. ‌ ▪️ معاهده SALT II به دلیل تهاجم شوروی به افغانستان و تغییر جو سیاسی در واشینگتن هیچ‌گاه توسط سنای آمریکا تصویب نشد، اما چارچوب‌های آن به طور غیررسمی رعایت گردید که نشان‌دهنده نیاز مبرم هر دو ابرقدرت به پیش‌بینی‌پذیری رفتار طرف مقابل بود. ‌ ‌ 2⃣ دوران START (Strategic Arms Reduction Treaty یعنی «معاهده کاهش سلاح‌های راهبردی»)؛ پارادایم کاهش واقعی زرادخانه‌ها ‌ در دهه ۱۹۸۰ و با گذشت زمان، رویکرد کنترل تسلیحات وارد مرحله‌ای تازه شد. این بار هدف تنها محدودسازی نبود، بلکه کاهش واقعی زرادخانه‌های هسته‌ای مطرح شد. پیمان‌های START I و نسخه بعدی آن، تحولی بنیادین در معماری امنیت جهانی ایجاد کردند. ‌ ▪️ برخلاف SALT که سقف‌های موجود را به رسمیت می‌شناخت، START I دستور به امحای هزاران کلاهک هسته‌ای و ابزارهای پرتاب داد. این معاهده زرادخانه‌های هسته‌ای را حدود ۳۰ درصد کاهش داد. ‌ 📌 ضرورت مهار هسته‌ای در نظم نوین جهانی تجربه تطبیقی SALT و START نشان می‌دهد که ثبات استراتژیک صرفاً با انباشت قدرت حاصل نمی‌شود، بلکه در گرو مدیریت آگاهانه تهدیدات است. ▪️ در دوران SALT، منطق «محدودسازی» مانع از فروپاشی توازن هسته‌ای شد. ▪️ در دوران START منطق «کاهش» به سمت کاستن از سطح تهدید جهانی حرکت کرد. 📍امروزه در حالی که معماری امنیت هسته‌ای جهان با چالش‌های جدید مواجه است، بازخوانی این دو الگوی تاریخی بیش از پیش ضرورت دارد؛ زیرا ثابت می‌کنند که در تقابل‌های هسته‌ای نفع نهایی طرفین در خویشتن‌داری توافق‌شده است. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

آقایان سرمایه های علمی کشور را برای کمک به کشور به حرکت درآورند... 🔻@basijshu_eng

🔶اعتراف جالب استاد دانشگاه اسرائیلی در توییتر 🔷ترجمه: «آنها مردم عجیبی هستند همزمان که ما برای ترک کردن خانه‌هایمان چندین هزار دلار هزینه میکنیم، آنها به محض شنیدن صدای انفجار با جمعیت چند صد نفری به محل انفجار میروند تا مجروحین را از زیر (آوار) ساختمان بیرون بکشند؛ آنها مردم عجیبی هستند» ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

▫️ برای #شب سی و دوم به میدان آمدیم.. 🏴 موکب عزاداری و تجمع انقلابی دانشجویان و دانشگاهیان فارس به مناسبت شهادت رهبر معظم انقلاب همراه با برگزاری دسته جمعی نماز و دعای استغاثه 📍 کوی ارم / ورودی دانشگاه شیراز 📆 چهارشنبه ۱۲ فروردین ماه ۱۴۰۵ با همکاری تشکل های اسلامی 🇮🇷 🌐صفحات رسمی بسیج دانشجویی دانشگاه شیراز