🔻آرام اما ریشه دار 🔹[پرده اول]: پیش درآمد یک ناآرامی آن‌چه در آن روز بر دانشگاه تهران گذشت، صرفاً یک تجمّع یا تقابل چند ساعته نبود؛ دانشگاه صحنه‌ی بروز همان شکافی شد که سال‌هاست در متن زمان جاری است؛ شکاف میان فریاد و ایمان، میان التهاب و مسئولیت. از ظهر که جمع‌ها آرام شکل گرفتند، چیزی در هوا معلق بود؛ نه یک مطالبه‌ی دقیقِ معیشتی و نه برنامه‌ای روشن برای رهایی از بحران بلکه تشویش انباشته‌ای که به دنبال صحنه بود، نه راه‌حل. سکوتِ اولیه، فریبنده می‌نمود؛ سکوتی که بیشتر شبیه مکث پیش از طغیان بود تا آرامش‌اعتراضی بالغانه. دیری نگذشت که شعارها از داد خواهی فاصله گرفت.کلمات دیگر بار اقتصادی نداشتند مسیر خود را از نسبت با رنج مردم جدا کردند. واژه‌ها لباس توهین پوشیدند و جمع، دو پاره شد؛ نه صرفاً دو جمع فیزیکی، که دو نوع نگاه به ایران. در یک‌سو، فریادِ بی‌قرارِ نفی؛ نفی ساختار، نفی نماد، نفی هر آنچه ایستاده بود. و در سوی دیگر، اصرارِ ایستاده‌ی اثبات؛ اثبات استقلال،آزادی،جمهوری اسلامی. اثبات همان بنیانی که هنوز می‌خواهد بحران را از مسیر هزینه‌دادن، نه آشوب‌سازی، دفع کند.

🔻آرام اما ریشه دار 🔹[پرده دوم]: میان فریاد و امتناع نشانه‌ها عیان بود. ماسک‌ها، صورت‌هایی که نمی‌خواستند دیده شوند؛ و پرچم‌ها، هویت‌هایی که اصرار داشتند بمانند. آن‌جا که اعتراض از مطالبه تهی شود،به خشونتِ نمادین پناه می‌برد؛ به لگد، به شکستن، به هتک. و این‌جا بود که خط تمایز روشن شد: اعتراض، حتی اگر تند، صاحب اخلاق است؛ اما اغتشاش، در تزاحم چیزی است که اخلاق معنا می شود. پاره‌کردن، پرتاب‌کردن و توهین ها ادامه داشت.. در تمام این ساعات، نکته ای جالب توجه بود؛ اکثریتی که نه فریاد می‌زدند و نه همراه می‌شدند. ایستاده بودند، نگاه می‌کردند و سکوت می‌کردند. این سکوت، نه ترس بود و نه بی‌تفاوتی؛ نوعی امتناع بود. امتناع از بازی در زمینی که از پیش طراحی شده بود. اینان نه دعوت به آشوب را پذیرفتند و نه پرچمِ هتاکی را؛ همین نپیوستن، خود موضع بود.

🔻آرام اما ریشه دار 🔹[پرده سوم]: قامتِ ایمان با فرارسیدن عصر، هیاهو به حد اشباع رسید؛ خشونت عریان شد، احترام‌ها به واسطه حرکات رکیک ریخت و صداها به مرور از پا نشست. درست در لحظه‌ای که فریاد به بن‌بست رسید، اذان برخاست. نه به‌مثابه‌ی یک اعلام زمان، که چون نقطه‌ی پایان یک دور باطل برای جعیت هیاهو و نقطه آغاز نمود حق برای جمعتی دیگر. گروهی که مانده بودند، بی‌سر و صدا صف بستند. نه پاسخی به فحاشی دادند و نه نیازی به توجیه دیدند. قامت بستند؛ و این قامت‌بستن، خود بیانیه بود. در آن سکوت پس از توفان، معنایی آشکار شد که در غوغا دیده نمی‌شد: قوت، در فریاد نیست. قوت، در ماندن است. عده‌ای رفتند و عده‌ای ماندند؛ اما آن‌چه ماندگار شد، نه تعداد بود و نه صدا. ماندگار، همان حقیقتی بود که دوباره خود را یادآوری کرد: این سرزمین، با هیاهو ساخته نشده و با هیاهو هم فرو نمی‌ریزد. ستونِ آن، همان ایمان راسخی است که پس از هر آشوب، دوباره قامت می‌بندد و آرام، اما ریشه‌دار، می‌ایستد.

🔺 «ایران را سخت و بی‌حساب دوست داشتن، محکومیت من است؛ همه جای ایران را و همیشه ایران را.» 🔹 اردوی راهیانِ نور ۱۴۰۴ 🔹 یادواره دانشمند قدرت‌ آفرین کشور شهید محسن فخری‌زاده ▫️ خواهران: ٢١ الی ٢٥ بهمن‌ماه ▫️ بـــرادران: ٢۴ الی ٢٨ بهمن‌ماه ⏳ مهلت ثبت‌نام: ١٨ دی‌ماه 🏷 ثبت نام: پرسش‌نامه @Basijut_rahian @Basijut_ir

🔸پست X بسیج دانشجویی دانشکدگان مدیریت دانشگاه تهران در واکنش به تهدید ترامپ به مداخله نظامی در ایران ▫️#ترامپ دوباره زبان به تهدید #ایران_عزیز گشوده است. ما هنوز پیام "تسلیم بی قیدوشرط "او را در میانه جنگ فراموش نکردیم. آن‌ها که در جنگ ۱۲ روزه دست خالی برگشتند، می‌خواهند با ایجاد تنش در کشور به اهدافشان برسند. دشمن یا ما را نمی‌شناسد یا گمان کرده کارنامه سیاهش را از یاد برده‌ایم. @mngbasij @basijut_ir

🔸توئیت بسیج دانشجویی دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی در راستای محکوم‌کردن حملهٔ متجاوزانهٔ ایالات متحده و ربایش رئیس‌جمهور منتخب ملت ونزوئلا ▫️امام خمینی (ره) : «تمام گرفتاری‌های ما از آمریکا است؛ و آمریکا از ما عصبانی است چون ما زیر بار زور نمی‌رویم.» @basijpsyedu @basijut_ir

🔸بیانیه‌ای مشترک از ۵ بسیج دانشجویی دانشگاه‌های تهران در محکومیت تجاوز امپریالیستی علیه ونزوئلا و اعلام همبستگی با مردم قهرمان آن ▫️فریاد از اعماق دانشگاه ها: نه به تجاوز، آری به حاکمیت ملت‌ها » متن حاضر که به صورت رسمی به سفارت ونزوئلا تسلیم گردید، یادآور مسئولیت تاریخی نسل جوان در دفاع از عدالت و حاکمیت در برابر مداخلات غیرقانونی است.» #مرگ_بر_آمریکا #قیام_وجدان_های_بیدار #قلم_ما_سلاح_ما #دانشجو_مرگ_بر_امپریالیسم @muslimworld_basijut @basijut_ir