دلم گرفته بود، به هوای آرامش، پیامش را باز کردم.
و فهمیدم گاهی فقط باید درد را پذیرفت، بیهیچ توضیحی.
مرسی که خودت رو از چشمهام انداختی. اگر به من بود، حالا حالاها میذاشتمت رو چشمهام و میبخشیدمت.
چطور قوی باشم؟
من فقط اون رابطه رو از دست ندادم، من خودمو جا گذاشتم توش آرزوهام، خندههام، انرژیهام، اعتماد به نفسم، همهشو. چطور وانمود کنم خوبم وقتی خودمو گم کردم؟