نزدیک شدن به آدما اونقدرام چیز جالبی نیست. پشیمونیِ بعد از درمیون گذاشتن احساساتت با اونا بدترین بخش از ارتباط با آدماست. خنجری که ناخواسته به سمت خودت هدف میگیری ، اعتمادی که از روی حماقت بنا میشه و آدمهایی که بیشتر از قبل بهت ثابت میکنن که درموردشون اشتباه میکردی. پس دور موندن همیشه بهتر از فریب خوردنه.
هیچکی الکی الکی نمیره تو لاکِ خودش؛ یکی ناامیدش کرده، یکی مهربونیاشو نادیده گرفته، یکی دلشو شکسته، یکی آرزوهاشو آتیش زده و بدترینش اینه که همهی این کارا رو کسی کرده که با تمام وجود بهش اعتماد داشته .
آن شب فکر میکردم میمیرم، و دیگر نمیتوانم در دنیا دوام بیاورم. اما شبهای زیادی گذشت و من هنوز زندهام.
آدم گاهی چنان ساکت میشود که حتی دل خودش هم نمیفهمد دارد میمیرد، نه زندگی میکند.
سلام
دمتون گرم کانال عالیه
بی زحمت راجب امام ها دیگه و ... هم بگید
سلام عزیز
چشم حتما ☺️
گفت: زمان التیام میبخشد
بله عزیزِ من، اما آدم هیچوقت طعمِ برخی اشکها را فراموش نمیکند.
اونجایی که سر تختت دراز کشیدی، به سقف خیره شدی، گریه نمیکنی ولی قلبت از شدت غم تیر میکشه، به گذشته فکر میکنی و با خودت میگی چیشد که اینطوری شد و همه چیز انقدر زود تغییر کرد؟ اونجا ته بی حسی تو اوج افسردگیه.