به هر حال آدمی‌زاده دیگه. گاهی اوقات نمی‌دونه چکار کنه. دراز می‌کشه خیره می‌شه به سقف، یکم گریه می‌کنه و خوابش می‌بره.

دردی ناشناخته را تجربه می‌کنم؛ نه با لبخند، نه با گریه و نه حتی با سکوت، تغییری در وضعیتم ایجاد نمی‌شود. خستگی جسم را می‌توانستم تحمل کنم، اما دیگر هیچ‌ خواب و استراحتی برای عذاب روحم سراغ ندارم؛ و این جمله مدام در سرم تکرار می‌شود: گاهی تنها راه پیروزی در یک مبارزه، تسلیم شدن است.

‌آدما روزها با چیزایی که تو سرشون میگذره و شب ها با چیزهایی که تو دلشون میگذره زندگی میکنن .

اندوه هر کجا هم که برود، شب می‌آید دوباره تو را پیدا می‌کند و در آغوشت می‌گیرد.