بحث امروز مهمه، ازتون خواهش میکنم با دقت دنبال کنید...

همهٔ ما به بالاتر رفتن درجات معنویت مون بارها و بارها فکر کردیم

چرا؟ چون انسان مؤمن ذاتا منفعت طلب آفریده شده! یعنی چی؟ یعنی به دنبال منفعت درست و حسابی! ترک گناه داره چون سود میرسونه بهش. دنبال سبقت در حسنات هست چون مفید براش.

واژه های خود سازی، رشد، کمال، انسان سازی و... بار ها و بارها به گوش همه مون خورده چه بسا اکثر ما دنبال رسیدن به حقیقت این واژه ها هم هستیم!

به دنبال معنا کردن این واژه ها در خودمون! رسیدن به راه درست! رسیدن به حق تعالی...

این رسیدن موجب عطش در وجود انسان میشه! عطش داره نماز اول وقت خون شه عطش داره ذکر بگه عطش داره جزو أین الرجبیون باشه جزو نماز شب خون ها عباد صالح و...

در بین علما افرادی وجود دارند با سیره کاملا عجیب، مثلا نمیشه کسی سیره مرحوم علامه قاضی رو مطالعه کنه و دلش نخواد که شبیه ایشون بشه حتی در مقدار کوچک! در بین شهدا هم کسانی وجود دارند که انسان با مطالعه سیره اون ها محال دلش نخواد به اون درجات نرسه! محاله دلش نخواد به یکی از بهترین صفات خداوند یعنی شهادت و مجاهدت در راه خدا نرسه!

باید مثل حاج قاسم سال ها مجاهدت کنیم تا محبوب خدا بشیم؟

باید مثل علامه قاضی و امثال ایشون سال ها راه سیر و سلوک رو پیش بگیریم؟

باید مثل امام سال ها تفکر تمدن سازی داشته باشیم تا توانایی خلق یک اتفاق بزرگ بهمون داده بشه؟