«قل لا اسئلکم علیه اجرا الا المودة فی القربی » بگو: من بر انجام امر رسالت، از شما مزدی نمی خواهم مگر دوستی و محبت اهل بیتم.

گرفتی چیشد؟

خود خدا میگن که من از بنده هام برای این همه نعمتی که بهشون دادم چیزی نمیخوام جز دوستی محبت با نزدیکانم، اهل بیتم!

حالا هر چقدر محبت و علاقه ما به معصومین و اولیاء خدا بیشتر بشه، حالت شاکر بودن ما هم بیشتر میشه!

زمانی هم که انسان شاکر باشد... شکر نعمت، نعمتت افزون کند!

می دونی این حب به اهل بیت چه جوریه؟

دیدی وقتی تولد عزیز ترین کس زندگیت چه جوری همه کار میکنی تا براش جشن بگیری؟ تا خوش حالش کنی؟؟

تا لبخند به لباش بیاری؟

تا یادآوری کنی بهش که چقدر برات مهم و ارزشمند؟

همونجور برای اهل بیت چه بسا بیشتر! یکی از دغدغه های ما الان با بعضی از بچه هیئتی ها این هست که برای مصیبت امام حسین میخواد جونشو بده از شدت غم و حزن

که خوبه، دمشم گرم اما سر مصیبت امام هادی انگار نه انگار! با تاریخ شهادت بقیه معصومین هیچ کاری نداره...

میدونید چرا اینجوری میشه؟