هربار که #سینمایی (هِناٰس) رو نگاه میکنم که حدودا از وقتی اکران شده. تا امروز صبح چهار بار دیدمش... با هر گریه ی شهره و سکانس آخر گریه ی آرمیتا من هم گریه میکنم. وقت هایی که کار خونه رو انجام میدم حتی اگه صداش رو بشنوم، باز همون حس و حالِ اولین بار دیدنش برام اتفاق میفته... این روند رو با #سینمایی های دیگه ای از جمله ( ویلایی ها، ماجرای نیمروز یک و دو، اروند، بادیگارد،نفس، روز صفر، شبی که ماه کامل شد، به وقت شام و...) هر ژانر دیگه ای که میدونم نگاه کردن بهش #حب وطن و عرق ملی رو هزار برابر توی وجودم زنده میکنه... تکرار و تکرار و تکرار کردم. پ.ن: عرق/ ( واژه رگ یا شریان در زبان عربی « عرق » گفته می‌شود ، عرق ملی با اشاره به رگ و ریشه ، اصل ، خون ، نژاد ، غیرت و تعصب جهت ابراز حس وطن دوستی کاربرد دارد.)

دخترم، ماه برگشت.... با طَبق طَبق امید و هیجان و رویا... با سبد سبد شاخه‌ی بهشتی نرگس و محمدی... <چندمین دختر نبی آدم>

زین ازت ممنونمممممم بابت اینهمه عشقی که برام لقمه گرفتی 🍩🤎...

روزمعلم رو به همه ی کسایی که درس های خوبی رو بهمون دادن تبریک میگیم...

زدنِ این حرف برام خیلی تلخه... اما وقتی که آدم همه ی ترس و نقطه ضعفش رو میریزه تو دامن کسی... یعنی بهش اعتماد کرده. یعنی جای زخم رو بهش نشون داده. وقتی ازش ضربه بخوری، بهت خیانت کنه، از صبر و مهربونیت سو استفاده کنه از مظلومیت و معصومیت درونت خجالت نکشه... و دقیقا خنجرش رو فرو کنه وسط زخمِ قلبت! باید بری جانم! حتی اگه بدونی بعد اون آدم تنها ترین میشی...

نمیشه و نمیتونم به خاطر رضایت دیگران از رضایت خدا بگذرم...

برای ِ محمدِ بروجردی...

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ .