می دانم رفتنت حتمی است..
همانگونه که عشقت حتمی است..
میدانم شبهایى خواهم داشت..
که در آن طولانى خواهم گریست..
به اندازهی خندههاى اکنونم..
و سعادت امروزم..
همان اندوه آیندهام خواهد بود..
اما رقص بر لبهی پرتگاهت را..
به خواب شبانه ترجیح میدهم..
همچون یک مومیایی..
که زمان را بىحرکت در تابوتش مىخواباند..!
