حدّی‌ست حُسن را و‌ تو از حد گذشته ای

تو در من زنده‌اى، من در تو ما هرگز نمى‌ميريم.

تو بقیه رو از غم نجات می‌دی، ولی هیچکس نمی‌تونه تو رو نجات بده.

تراپیستم میگه: تو میتونی به گذشته برگردی ولی اونجا الان خالیه مدرسه قدیمیت سرجاشه اما دوستات اونجا نیستن، خونه دوران بچگیت پابرجاست اما خانواده ت دیگه اونجا زندگی نمیکنن، کافه ای که دوس داشتی هنوز وجود داره اما باریستایی که سلیقه تو میدونست دیگه اونجا کار نمیکنه، خیابونا آشنان اما چهره ها نه ساختمونا همونن اما انرژیشون تغییر کرده گذشته یه مکانه، اما حال جاییه که زندگی جریان داره.

‌ رنج او آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به آن عادت کردند و از یاد بردند که او سخت در عذاب است به قول ارنست همینگوی که میگه: ‌آنچنان شجاع و ساکتی که فراموشم شد رنج میکشی.

حتی تب کردن برات هم قشنگه..

‌ ترسم از تنهایی احوالم به رسوایی کشد ترسِ تنهایی‌ست ورنه بیمِ رسواییم نیست.. ‌

و ب دنیا آمدم...

بیا و زنـده‌ی جاویـد کـن دگـر بارم .

تو آمدی که غم عشق محترم باشد…

من اهل عشق و عاشقی نبودم ، اما تو از کنارم رد شدی و “جانم به دکمه ی پیراهنت گیر کرد ..”

در آغوش هم در اين دايره‌ى بى پايان من امتداد تواَم يا تو امتداد منى؟