‌ رنج او آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به آن عادت کردند و از یاد بردند که او سخت در عذاب است به قول ارنست همینگوی که میگه: ‌آنچنان شجاع و ساکتی که فراموشم شد رنج میکشی.

حتی تب کردن برات هم قشنگه..

‌ ترسم از تنهایی احوالم به رسوایی کشد ترسِ تنهایی‌ست ورنه بیمِ رسواییم نیست.. ‌

و ب دنیا آمدم...

بیا و زنـده‌ی جاویـد کـن دگـر بارم .

تو آمدی که غم عشق محترم باشد…

من اهل عشق و عاشقی نبودم ، اما تو از کنارم رد شدی و “جانم به دکمه ی پیراهنت گیر کرد ..”

در آغوش هم در اين دايره‌ى بى پايان من امتداد تواَم يا تو امتداد منى؟

معمای حیات حل نمی‌شود، مگر اَبدیت در پیش باشد.

شیخ را از عشق پرسیدم به دستم باده داد…

بگو كه نامه نوشتى به دست من نرسيده..