‌ ‌‌‌آخرش یه روز یه نخ از بین صدات رد میکنم، میندازم گردنم.

دراز شد سفرِ یارِ دورگشته‌ی ما .

زِ داغِ تو ، دلْ حزینْ است

بله امام رضا...

همچی داشت درست پیش می‌رفت تا اینکه فهمیدم بعضیا رو قرمه سبزی شکر میریزن .

ظرف دلتنگی من پر شده است پرم از دلتنگی کاش مشهد بودم...

حتی یک نفر مشکیه او را از تن من در نیاورد..

‏نصف عصبانیتم سر اینه که با آدم مورد علاقم حرف نمیزنم.

فهمیدین یا بیشتر توضیح بدم؟

هر روز..

من تماشای تو می کردم و غافل بودم کز تماشای تو خلقی به تماشای منند گفته بودی که چرا محو تماشای منی و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی...

تو آنقدر خوبی که میخواهم خدایی که تو را آفریده ببوسم... راستی گفتی خدایت کجاست؟ نزدیک به رگ ِگَردنت؟:)))