مولانا یه نصیحت قشنگِ پدرانه میکنه و میگه:
«هر کسی را همدمِ غمها و تنهایی مدان!
سایه هم راه تو می آید
ولی همراه تو نیست!»
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
کاش باران میبارید...
مرا گفتی بِدَر پرده، دریدم.
مرا گفتی قدح بشکن، شکستم.
مرا گفتی بِبُر از جمله یاران،
بِکَندم از همه دل در تو بستم.
مرا دل خسته کردی جُرمم این بود،
که از مژگان خیالت را بجستم...