مثلا یه نفر که بیاد و لایق این آهنگ باشه: ‏ « ای به داد من رسیده، تو روزای خود شکستن...»

تو اون یه نفری برام🌱✨

دل شب یادت کرده دلم.. ای داد:))

مؤمن، کسی است که به تمام استعدادهایش رشد می‌دهد و وقتی خودش رشد کرد و نورانی شد نور می‌پاشد و در دیگران اثر می‌گذارد. مؤمن، نمی‌تواند در محیطی باشد و آنجا را عوض نکند. او یا رشد می‌دهد یا رشد می‌گیرد و یا هجرت می‌کند. رسول، وقتی دیگر نمی‌تواند در مکه کاری بکند حق ماندن ندارد و باید هجرت کند. من اگر نتوانستم کسی را که با او هستم رشد دهم باید از او جدا شوم؛ مسامحه، تساهل، «ببینیم چه می‌شود»، قابل قبول نیست؛ ولی اگر یک جوان یهودی را دیدی که می‌توانی بعد از پنج سال در او اثر بگذاری، باید با او باشی و از او کار بکشی و با او رفت و آمد کنی؛ چراکه مؤمن اینگونه به روابط می‌نگرد. #عوامل_رشد_رکود_انحطاط

ما برای همیشه هستیم و فقط هفتاد سال وقت داریم! این حقیقت ماست.

« هیچ وقت عاشق کسی نشو که با تو مثل یک آدم معمولی رفتار می‌کند...»

نمی‌دانم اوّلین روضه‌ای که اجازه‌ی حضور میدهی‌ام چه زمانی‌ست ولی یادم باشد با آن نوحه‌ی «آنشب که من از ناقه افتادم، بابا تو کجا بودی» قیامت به‌پا کنم در برابر چشمانت... بابا حسینم!

اگر ز کوی تو بویی، به من رساند باد به مژده جان و جهان را، به باد خواهم داد..

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی صوفی نشود صافی تا در نکشد جامی

«حالا شاید بعداَ»بعدا دیگه نمی‌خوام. بعدا دیگه پیر شدم. بعدا دیگه نیستم. بعدا دیگه پژمرده شدم. خشک‌شدم. حالا تو هی آب بده:)

روز را می‌گذرانی و طاقت می‌آوری. اما شب، شب قصه‌ی خودش را دارد عزیز من.