اما شاید آدمی‌زاد اگر نمی‌شکست، هرگز نمی‌فهمید چه کسی او را حتی با تکه‌های شکسته‌اش در آغوش می‌کشد🍂

به هرچیزی که آسیبی کنی آن‌چیز جان گیرد چنان گردد که از عشقش بخیزد صد ‌پریشانی...

«احساس غریبی نکن. همه‌ی ما شب‌ها یک جور ناراحتیم، غریبیم، تنهاییم. ولی در پایان همه‌ی این‌ها در اعماق وجودمان، هنوز به نور سپیده‌دم امید داریم. به صبح شدن...»

«روح او پاره پاره بود، روح من سوخته! اما وقتی باهم بودیم، زخم‌هایمان کمی کمتر درد می‌کردند...»

کانچه در وهم من آید تو از آن خوب تری...

«گیرم درخت رنگ خزان گیرد تا ریشه هست، ساقه نمی‌میرد..»

خدا قبر تو را پنهان نموده تا بگوید که اگر گنجینه ای داری ، نگاهش دار پنهان تر…

«این شاخه خشک، زنده به بوی بهار توست.»

تمام شد ؛ حالا علی مانده و یك عمر خاطره !

‌هیچ اگر سایه پذیرد منم آن سایه ی هیچ...

ولی من اونجایی فهمیدم دوسش دارم که با گذشت زمان ازش خسته نشدم بلکه بیشتر مشتاقِ بودنش شدم.