وحين تفتقده، لا يكون الغياب مجرد مسافة بل يصبح فراغًا يبتلع كل من حولك، كأن لا أحد يكفي، كأن الحضور كله ناقص بدونه.

زندگي حس غريبي است که يک مرغ مهاجر دارد سبزه ها در بهار مي رقصند من در کنار تو به آرامش مي رسم و آنجا که هيچ کس به ياد ما نيست تو را عاشقانه مي بوسم تا با گرمي نفسهايم ، به لبانت جان دهم و با گرمي نفسهايت ، جاني دوباره گيرم دوستت دارم با همه هستي خود ، اي همه هستي من و هزاران بار خواهم گفت دوستت دارم را

«می‌دانی از وقتی دلبسته‌ات شده‌ام همه‌جا بوی پرتقال و بهشت می‌دهد؟!

گویند مرا که بند بر پاش نهید دیوانه دل است، پای در بند چه سود؟

جایی هم ابتهاج می‌گفت: مقابله‌ی آدم با آدم همیشه فاجعه است، من نخواهم ایستاد رو به روی تو جز برای بوسه دادن...

کَز برایش می‌توان از جان گذشت.

«اکنون بنظر می‌رسد که صبور تر شده‌ام، اما چراغی در وجودم خاموش شده است که دوست داشتم تا ابد روشن بماند...»

بهار در نظرم غیرِ رنگ و بویِ تو نیست...

من عشق تو را به جای ایمان دارم..

چند سال است روزگار منی...

اون جوری منو بلده که، من به اون سطح از شناخت خودم نرسیدم.

من رعد آسا فریاد می زنم دوستت دارم...