شبِ شگفت‌انگیزی‌ست؛ درست مرکزِ سرم شور می‌زند به جای دلم؛ سمت راستش هم مجلسِ عروسی ستاره‌ها به پاست؛ روی پیشانی‌ام وزنه‌بردارِ سنگین وزنی هر دقیقه یک رکورد جدید می‌شکند و تماشاچیانِ نشسته بالای شقیقه‌ام تشویقش می‌کنند؛ از سمت چپ سرم، بندِ سرخِ کهنهٔ پوسیده‌ای آویزان است که ریشه‌های سبز چرک آلودی از وسطِ انبار مرمریِ نیمه خراب سینه‌ام، دورش پیچیده و بالا آمده‌اند دقیقا تا زیر چشمِ چپم‌؛ پشت سرم هم یک کوه آتش‌فشان فعال شده که گدازه‌های داغش را پشت پلک‌هایم می‌ریزد! جمعیت هراسانی هم از ترسِ آشوب، برای فرار استخوان جمجمه‌ام را می‌تراشند و بین موهایم آواره‌ می‌شوند. وسطِ این بلوا، با حلقومی که سکوت زاییده‌ به این فکر می‌کنم که عجب شبِ شگفت‌انگیزی‌ست. #خانه‌به‌دوش

بوی گلاب و عود پیچیده لابه‌لای دودِ اسفند، انگار نَفَسم قبل از رسیدن عطر مقصد را حس می‌کند، حسِ لحظه‌‌ای دور که ردّش در هوا مانده! #سایه‌بان

صحنِ پیامبر اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، انگار آغوشِ بازِ مردی‌ست بلند با سینه‌ای ستبر که سرش را آرام روی شانه گوهرشاد گذاشته و دستانش را دور دیوارهای بیرونی حرم حلقه کرده، بازوهایش از غدیر و کوثر می‌گذرند و پنجه‌هایش جلوی بست شیخ طبرسی، آن‌طرفِ حرم، به هم گره خورده‌‌اند... به گمانم اگر قرار باشد حرم روی پا بایستد، به ایوانِ قبله این صحن تکیه کند. #صحن‌نویس #سایه‌بان

روایتِ صحنِ گوهرشاد توی تاریخ آمده؛ نوشته‌اند: یک‌ روزِ دور، نیمه‌های شب، گنبد آرام رو به قبله خم شده، پیشانی‌اش را بر خاک گذاشته، و از جای بوسه‌‌اش روی زمین، گوهرشاد روییده؛ گوهرشاد بوی دارچینِ روی حلیمِ داغ می‌دهد، ناز... گرم... امن... #صحن‌نویس #سایه‌بان

صحن آزادی، سال‌هاست که زانوهایش را توی شکمش جمع کرده، سرش را روی پای امام گذاشته و آرام خوابیده؛ زائران هم با قدم‌های آهسته نوازشش می‌کنند و به نجوای مناجات، برایش لالایی می‌خوانند. #صحن‌نویس #سایه‌بان

صحن امام حسن مجتبی (علیه‌السلام)، انگار چند سالِ پیش یک زخمِ کهنه بود که اطراف حرم پیدا شد و رویش مرهم گذاشتند و پانسمانش کردند؛ حالا همه مراقب‌اند، مدارایش می‌کنند و او هم آرام است، اما گمانم هرکس خوب نگاه کند می‌بیند که هنوز التیام نیافته... #صحن‌نویس #سایه‌بان

صحن قدس، یادبودِ قبله نخستین در جهتِ کعبه، که انگار از میان خوابِ سنگ‌ها سر برآورده تا تمامِ بغضِ حرم را در مشت گره‌ کرده‌اش رو به آسمان بگیرد، به نشانه مقاومت و ایستادگی، با چشمانی باز، مقابلِ آیاتی از نور... صحن قدس، شاید زمان است در خاطر زمین! #صحن‌نویس #سایه‌بان

صحن‌های غدیر و کوثر، مثل گوشواره‌ در دو سوی حرم؛ یکی حلقه‌ای از ولایت و دیگری جرعه‌ای از برکت، با تزئینِ لاجوردِ حوض‌های آبی... من خیال می‌کنم این دو صحن تا ابد در آسمان به هم گره خورده‌اند، دقیقا شبیه پیوندِ مولایِ غدیر با معنای کوثرِ قرآن... #صحن‌نویس #سایه‌بان

درست وسط کاشی‌های بلند فیروزه‌ای، یک نگینِ برّاقِ سرخ سمتِ چپِ سینه حرم دوختند، همان شد صحنِ بعثت؛ #صحن‌نویس #سایه‌بان

صحن جمهوری اسلامی، مهمان عزیز‌ی‌ست که از راه دور آمده، روی دوزانو نشسته و زل زده به چشم‌های صاحب‌خانه، از رد اشکِ شوقش هم جریان زلالی راه افتاده تا سقاخانه؛ صحنِ جمهوری، هر روز که ساعتش ظهر را نشان می‌دهد، خم می‌شود، روی سر میزبان بوسه می‌زند و باز آرام می‌گیرد. البته تازگی‌ها جمع‌و‌جور تر نشسته چون مهمانِ دیگری در راه است، یک رواقِ نو با بوی نجف... #صحن‌نویس #سایه‌بان

✍🏻 #پیام_ناشناس - هر حادثی نیازمند مُحدِث است، و اما سوال! محدث فراق چیست؟:) + شاید دوتا بودن! •|🌌|• @bidelijat

✍🏻 #پیام_ناشناس - دیگه ... نیستی؟ چیشد یهو ول کردی و رفتی ... + با امید و آرزو ماندم که باشم لیک از جور زمان رفتم که رفتم... #عبدالمجید_حیاتی •|🌌|• @bidelijat