چند روزه احساس می‌کنم تو یه سیکل بی پایان، یه جایی از وجودم خورد میشه، فرو می‌ریزه، می‌سازمش، دوباره خراب میشه. چرا؟ چون تکلیفِ یکی از بچه‌های کلاس رو به خاطر اینکه روی برگه جداشده از دفتر نوشته بود قبول نکردم و بهش گفتم روی آچهار بنویسه و بیاره، و اون فرداش با شرمندگی بهم گفت پدرش نتونسته برگه آچهار بخره و نداره تو خونه‌شون؛ آه، به قول مادرم، روی نداری سیاه...

✍🏻 بیا به صلح من امروز در کنار من امشب که دیده خواب نکرده‌ست از انتظار تو دوشم مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم #سعدی •|🌌|• @bidelijat

من در گلوی بغض گیر کرده.

نمیدونم چجوری توضیح بدم، اما احساس می‌کنم داره یه اتفاقاتی تو جهانم میفته که نظمش رو درک نمی‌کنم. شایدم بیخودی شلوغش می‌کنم!

یکی از اتفاقایی که ازش می‌ترسیدم افتاد.

خوشبختانه یا متاسفانه، من همیشه اشکم دم مشکمه و معمولا خیلی فاصله‌ای تا گریه شدن ندارم،

بله من سر کلاس گریه کردم. جلوی بچه‌ها(:

روز عجیبی بود، البته برای بچه‌ها بیشتر. اولش گریه معلمشونو دیدن، بعد امتحان ریاضی دادن، بعد نقاشی دریا کشیدن، زنگ تفریح هم باهم رفتیم تو حیاط نشستیم ماکارانی خوردیم(:

✍🏻 #پیام_ناشناس - سلام خوبی + منظورت چیه؟ •|🌌|• @bidelijat

✍🏻 #پیام_ناشناس - رهایی از چی؟؟ که مجبور شدی تاوان بدی؛ + از بَند. •|🌌|• @bidelijat

مثلا حرم.

مثلا پَر.