اینو یادتونه؟

امروز صبح اداره بودم. و متوجه شدم که به جز رانت و پارتی بازی و هرچیز دیگه، انسانیت‌ هم در اداره‌ای ها مرده است.

البته نمیدونم این ویژگی اداره است یا زندگی در تهران؟ قبلا آدمایی که تو شهرهای دیگه زندگی می‌کردن ازم می‌پرسیدن که تو چطور تو تهران پوشیه می‌زنی؟ و من پاسخ می‌دادم که تهران خیلی سرد تر از چیزیه که فکر می‌کنید؛ اینجا واقعا آدما هیچ کاری به کار هم ندارن! میتونم توضیحش بدم، میتونم درکش کنم، میتونم نقدش کنم اما حرفم نیست، صرفا دارم میگم که ظاهرا این هیچ‌کاری به کار هم نداشتن از ظاهر فراتر رفته...

عجیبه، غریبه، تلخه، ولی واقعیه.

وسط جلسه، چایی ریخت روم. اما اصل ماجرا این نیست. چیزی که میخوام بگم اون آدمایی ان که دیدن یکی سوخته، داره از حال می‌ره، اما جز عجیب نگاه کردن کاری نکردن! حتی نپرسیدن چی شد؟ چه برسه به از جا پاشدن و دست یاری دراز کردن! و من تنهایی، بعد از سه بار چهارطبقه رو بالا پایین کردن با اون حال و دنبال سرویس بهداشتی گشتن، در حالی که دیگه صدای گریه‌ام کنترل نمی‌شد از اداره اومدم بیرون. نه اونجا، و نه تو راه، کسی کاری به کارم نداشت(: یه جوری که انگار هر روز سه بار یکی رو در حالی که با گریه و جیغ به زور راه میره می‌بینن! شاید اگه همون لحظات یکی بود که کمکم می‌کرد اوضاع وخیم نمیشد. البته تو خونه هم سخت باور کردن که بقیه مثل ماست نگا کنن، شاید شما هم باور نکنید. ولی خب، من آرزو می‌کنم که سردی تهران یخم نکنه، و خدا نکنه که بی‌تفاوت بمیرم.

گمونم دو سالی میشد که اینستاگرام نداشتم که یکی از بهترین تصمیمات زندگیم بود. حالا دوباره مدتیه که نصبش کردم و احتمالا دوسال دیگه متوجه میشم کار خوبی نبوده🤷‍♀ به هرروی، میخواستم یه چیزی بگم،

خیلی پیگیر اخبار نیستم، امروز اتفاقی تو اینستا یه پست دیدم، درباره‌ یه آدم و اتهامی که بهش زدن، نه آدمه برام مهمه نه تهمته! کامنتاش اما خیلی عجیب بود، نوشته بودن:"به ظاهرش نمیاد، این آدم خوبیه، این با بقیه فلان رفتارو داره، این نه، این نمیشه، ایشون پاکه، ایشون کوفت، ایشون زهرمار!"

به عنوان کسی که از همین توهمات ضربه خورده و باباش در اومده و آخرش هم نتونسته ثابت کنه دارم میگم، باور کنید هرکسی که ادای قدیس‌ها رو در میاره لزوما پاک نیست، هر خری که به یه کسی یا چیزی وصله لزوما به اون معتقد یا پایبند نیست، هرکس یه چیزی به بقیه یاد میده حتما بهش عمل نمی‌کنه! ما آدما خیلی احمقیم. هنوز درست جنسِ خودمونو نشناختیم.

حتی نمی‌تونیم حدس بزنیم ته نفسمون چه موجود پلیدتر از شیطانی خوابیده که اگر بیدار شه زورش چقدر زیاده و چه کارایی که ازش بر نمیاد. چیزی که میتونه شیطان رو به زانو در بیاره جلوی خودش!

حالا اینقدر بدبینی لازمه؟ شاید نه...

اما متاسفانه برای بنده تا اطلاع ثانوی همه سیاهن مگه اینکه خلافش ثابت شه. هرکسی هم زیادی خوشبینه احمقه.

یکی از زشت‌ترین کارای دنیا سر بقیه منت گذاشتنه.