✍🏻 تمام راه را دویدم، با دستان خالی، پاهای زخمی، با قلبی که میانِ خوف و امید می‌تپید، و با زبانی که جز اعتراف نمی‌شناخت. هیچ‌گاه از تو دور نبودم؛ من از سایه‌ی خودم می‌گریختم، و تو، در هر لغزش، در هر تاریکی، در هر خواهشِ بی‌تابانه، پشتِ پرده ایستاده بودی و مرا نگاه می‌کردی. اکنون، نه برای بخشش آمده‌ام، نه برای پاداش، نه برای ترس از عقوبت؛ آمده‌ام برای عشق... عاشقِ تو بودن، یعنی از خود بی‌خود شدن. بگذار این آخرین قدم باشد، تمامم کن... #فرار •|🌌|• @bidelijat

مَست، چه صفت برازنده‌ای برای نرگس‌هاست...

آه غم، تو چرا هرچه کفش‌هایت را جفت می‌کنم باز نمی‌روی؟!

دلم می‌خواست در آغوشش بگیرم و سخت بگریم. گریستم، اما از دور، خیلی دور...

چقدر شبیه روزهای اسفنده این شعر! اسفندِ عجیب، اسفندِ دور، اسفندِ سخت...

اسفند، روزایی که هیچکی نبود، امام حسین بود.

دوباره مهمونِ نرگس شدم؛ شایدم باز به مستی دعوت...!

یعنی چی با اینکه دلگیری بازم میگی الهی دنیا براش بسازه؟ الهی پدرش دربیاد فلان فلان شده!

عزیزم یه شعر برام خوند که با اندکی تغییر و تلخیص میشه این: "من درخت توت نیستم که جلو هرکسی تعظیم کنم! اما خم شدم تا تو رو ببوسم..."