eitaa logo
تبیین اسلام ناب/بیکران۲
34.8هزار دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
1.4هزار ویدیو
15 فایل
راه ارتباطی @bikaraaanpv کانال اصلی @bikarran
مشاهده در ایتا
دانلود
🔴میگه ما چیکار داریم به زندگی امام ها باید به تمدن خودمون برسیم +پاسخ در فایل صوتی زیر ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
audio_original.mp3
زمان: حجم: 2.5M
🔴میگه ما چیکار داریم به زندگی امام ها باید به تمدن خودمون برسیم ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴سرمایه‌ی اجتماعی؛ شرط لازم رشد، نه ضامن بازدارندگی در سال‌های اخیر این گزاره بارها تکرار شده است: «مردم را داشته باش». اگر می‌خواهی جنگ نشود، مردم را داشته باش. اگر می‌خواهی کشور رشد کند، مردم را داشته باش. اگر می‌خواهی جنگ تمام شود، باز هم مردم را داشته باش. این گزاره از جهتی درست است و از جهتی نادرست. برای داوری درباره‌ی آن باید میان دو کارکرد «سرمایه‌ی اجتماعی» تفکیک کرد: نقش آن در رشد و تعالی کشور، و نقش آن در بازدارندگی و جلوگیری از جنگ. در ساحت رشد، این گزاره درست است. هیچ کشوری بدون همراهی مردمش به رشد عمیق و پایدار و به اهداف بزرگ نمی‌رسد. پیشرفت حقیقی محصول مشارکت است و مشارکت بدون اعتماد شکل نمی‌گیرد. از همین رو، سرمایه‌ی اجتماعی برای تعالی نهایی یک کشور شرطی لازم است و جایگزینی ندارد. اما در ساحت بازدارندگی ماجرا فرق می‌کند. اگر حمایت مردمی به‌تنهایی مانع جنگ می‌شد، ایران در سال‌های نخست انقلاب، که در اوج پشتیبانی مردمی بود، با تجاوز عراق روبه‌رو نمی‌شد. اوکراین نیز با وجود همراهی گسترده‌ی مردمش از حمله‌ی روسیه در امان نماند. دشمن پیش از آغاز جنگ، توان نظامی و اقتدار حاکمیت را می‌سنجد، نه میزان محبوبیت را. آنچه جلوی اصل جنگ را می‌گیرد، قدرت نظامی، اقتدار حاکمیت و سلاح‌های بازدارنده است. تکیه‌ی صرف بر حمایت مردمی، گذاشتن همه‌ی تخم‌مرغ‌ها در یک سبد است. سرمایه‌ی اجتماعی ممکن است در برخی مراحل جلوی سقوط نهایی و اضمحلال کامل را بگیرد، هرچند گاهی از این هم ناتوان است. از سوی دیگر، نبودِ آن نیز به‌تنهایی به سقوط نمی‌انجامد. حکومت بشار اسد در سوریه با حمایت مردمی محدود، سال‌ها در برابر جنگ داخلی و مداخله‌ی خارجی دوام آورد و با ایستادگی و تکیه بر عوامل دیگر از فروپاشی جلوگیری کرد. پس نه بودن سرمایه‌ی اجتماعی به‌تنهایی مانع جنگ است و نه نبودش به‌تنهایی عامل سقوط. پرسش اصلی برای هر کسی که از امنیت کشور سخن می‌گوید این است که سرمایه‌ی اجتماعی را در جایگاه درستش می‌نشاند یا از آن انتظاری فراتر از ظرفیتش دارد. تجربه‌ی جنگ تحمیلی نشان می‌دهد که سرمایه‌ی اجتماعی موتور رشد است، نه سپر جنگ؛ بازدارندگی را باید در جای دیگری ساخت. ✍حسین ابراهیمیان ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴زمین بهشت میشه اگه بفهمند بهترین دین انسانیت است +پاسخ در صوت پایین ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
answer.mp3
زمان: حجم: 4.2M
🔴زمین بهشت میشه اگه بفهمند بهترین دین انسانیت است +پاسخ را بشنوید ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴نموداری پاسخ به شبهه بالا ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
ان شا الله از این به بعد در این کانال اصلی فعالیت همیشگی سیاسی فرهنگی اقتصادی ادامه خواهد داشت👇 @bikarran و همچنین در کانال جدیدی که بعد از مسدود شدن تاسیس کرده بودم پاسخگوی به شبهات اسلام و تبیین اسلام ناب را خواهم داشت👇 @bikarrran حتما تو هر دوتا کانال عضو باشید که همدیگه رو گم نکنیم ✅ |بیـکـران👇 ♾️ @bikarrran ♾️ ☫
🔴منتقد یا مخالف؛ خلطی که تصویر جامعه را وارونه نشان می‌دهد با مرور بحث‌هایی که این روزها درباره‌ی نسبت مردم و جمهوری اسلامی جریان دارد، به خلطی برمی‌خوریم که کمتر به آن توجه شده است. پرسش «مردم جمهوری اسلامی را می‌خواهند یا نه؟» معمولاً با این پیش‌فرض طرح می‌شود که «با جمهوری اسلامی بودن» یعنی طرفدار پروپاقرص و دوآتشه بودن. اما این دو یکی نیستند. هر کس که خواهان رفتن این نظام نیست، حتی اگر انتقادهای تندی داشته باشد، در شمار همراهان جمهوری اسلامی قرار می‌گیرد. بخش بزرگی از کسانی که مخالف به حساب می‌آیند، در واقع منتقدند. حرفشان این است که چرا آنچه جمهوری اسلامی وعده داده، اجرا نمی‌شود. این افراد خواهان تحقق جمهوری اسلامی‌اند، نه رفتن آن. اعتراضشان هم بیشتر متوجه جاهایی است که آرمان‌های نظام اجرا نشده، مانند اقتصاد لیبرالی که بر کشور تحمیل شد. برخی این را می‌دانند و آگاهانه همان نقطه را نقد می‌کنند. برخی دیگر از ریشه‌ی ماجرا خبر ندارند و هزینه‌ی سیاست‌های لیبرالی را به حساب خود جمهوری اسلامی می‌گذارند. در هر دو حالت، معیار داوری‌شان همان آرمان‌های جمهوری اسلامی است. حتی طرفداران دوآتشه هم منتقدند. آنان از نفوذ و از انحراف فکری برخی مسئولان گلایه دارند، اما معتقدند شاکله‌ی نظام، با رهبری، فرماندهان و پیروان وفادارش، بر همان عهد آغاز انقلاب باقی مانده است. اگر معیار را سخت‌گیرانه بگیریم و فقط طرفداران پروپاقرص را بشماریم، هیچ جریان سیاسی در ایران امروز اکثریت ندارد. اما در میان این اقلیت‌ها، جمهوری اسلامی با فاصله بزرگ‌ترین است. تشییع پیکر حاج قاسم، ۱۸ میلیون رأی شهید رئیسی، و ۱۴ میلیون رأی جلیلی و ۱۶ میلیون رأی پزشکیان در چارچوب نظام نشان می‌دهد دست‌کم ۳۰میلیون نفر از ۹۰ میلیون ایرانی هوادار جدی نظام و ولایت فقیه‌اند. در مقابل، پهلوی، سرشناس‌ترین چهره‌ی اپوزیسیون، در کارزار «وکالت» حدود نیم میلیون امضا جمع کرد. رجوی و دیگران اصلاً به حساب نمی‌آیند. پس حتی با سخت‌گیرانه‌ترین معیار، هسته‌ی وفادار جمهوری اسلامی ده تا بیست برابر هر جریان رقیب است. اما اگر «با جمهوری اسلامی بودن» را به معنای درست و عامش بگیریم، اکثریت قاطع مردم در این دایره قرار می‌گیرند و جمهوری اسلامی در ایران رقیبی ندارد. شواهد این ادعا فراوان است. بیش از ۲۲۰ هزار شهید جان خود را فدای این نظام کرده‌اند و چنین فداکاری‌ای در تاریخ ایران بی‌سابقه است. بیش از ۳۰ میلیون نفر هم در پویش «جان‌فدا» برای دفاع از کشور ثبت‌نام کرده‌اند. این‌ها با تصویر جامعه‌ای که از نظام خود روی گردانده سازگار نیست. پرسش اصلی برای هر کسی که از «خواست مردم» سخن می‌گوید این است که منتقد را با چه معیاری مخالف می‌شمارد. تجربه‌ی روزهای جنگ نشان داد که همان منتقدان، در لحظه‌ی خطر، در صف دفاع از جمهوری اسلامی ایستادند. کسی که منتقد را معارض جا می‌زند، نه جامعه را درست شناخته و نه حقیقت را گفته است. ✍حسین ابراهیمیان ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴پاول دوروف: الکل ننوشید مالک تلگرام دقایقی قبل در کانال خود نوشت: اگر بخواهم یک نصیحت به جوانان در جست و جوی موفقیت داشته باشم این است که: الکل ننوشید +ممنون از نصیحتت ولی ۱۴۰۰سال پیش دین ما بهمون یاد داده بود ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran