اینهمه حواسمو جمع کردم که داروهام عقب جلو نشه ، جا نیوفته ، ولی نه تنها هیچ فرقی نکردم بلکه روز به روز دارم بدتر میشم .

دوست دارم بزنم زیر همه چیز ، چرا هر موقع که یه موقعیت جور میشه من زندگیم خراب میشه ؟

نمیتونم بگم که چقدر از بدنم و جسمم متنفرم .

همون موقع همون روز باید درموردش بلند بلند گریه میکردم که اینجوری نشه ...

بعضی وقتا به این فکر میکنم که اگه من بمیرم چیزی درست میشه؟ بعد میبینم آره منتها تنها کسی که اگه من نباشم واقعا تنها میشه بابامه بعد اونم با یه دعوای جانانه با من کلا نظرمو عوض میکنه

انسان هایی که رحمشون همگانیه آر اوری ور ؛ آل اراوند د ورلد .

آدمای مرده بیشتر از آدمای زنده گل میگیرن چون پشیمونی قوی تر از قدردانیه...

میدونی مامان؟ دلم میخواست امشب بغلت کنم و بگم ببخشید که من بچه‌‌ت شدم . تو لایق خیلی بهتر از من بودی .

+این‌جوری بند نکن به خودمون که انگار دنیا تا ابد مال ماست. -چرا همه‌ش همین رو میگی؟ +چون اوضاع همیشه همین‌جوری نمی‌مونه. نمیشه. می‌خوام یادت بمونه. +آخه چرا نمیشه؟ -نمیشه دیگه. بهش فکر کن. وقتی همه اون بیرون دارن به زندگی‌شون میرسن، با آدم‌های جدید آشنا می‌شن و با بقیه دنیا پیش می‌رن، نمی‌شه بقیه عمرت رو با یه مُرده پشت تلفن بگذرونی. نمی‌تونی تا ابد اینجوری زندگی کنی.

نمیتونم تا آخر هفته صبر کنم . چرا انقدر دوم آذر دور به نظر میرسه؟!

من که میدونم هیچی درست نمیشه ، چرا دلمو خوش میکنم؟؟