دلتنگیه متفکر

‌ ‌ ‌آدما هميشه دو چهره دارن،يكی برای تمام دنيا و يكی برای كسی كه دوسش دارن ...

[ یه جایی تویه قلبت هست که روزی خونه ی من بود به این زودی نگو دیره به این زودی نگو بدرود]

تمام‌شب‌‌بی‌خوابی‌کشیدم‌و‌مدام‌‌به‌این‌ فکر‌میکردم‌که‌دلتنگم. دلتنگِ‌چی؟ نمیدونم. من‌یه‌آدمیزادم‌، وهمین‌‌بشر‌دوپا‌همیشه‌ دلتنگه‌.

البته‌‌اضافه‌کنم‌که‌تمام‌شب‌، به‌این‌موضوع‌که‌‌ صبح‌چطور‌قراره‌با‌آدمها‌روبه‌رو‌بشم‌‌و برخورد‌کنم‌هم‌فکرکردم. نتیجه؟ شاید‌باید‌رویِ‌یک‌کاغذ‌به‌رسم‌الخط‌بزرگ بنویسم [ امروز‌غمی‌هستم. نزدیک‌نشوید، غمی‌میشوید؛ بماند‌برایِ‌بعد ] و‌اون‌رو‌رویِ‌‌ پیشونیم‌بچسبونم. راستش‌رو‌بخوای، امروز‌برایِ‌انسان‌بودن زیادی‌خسته‌ام.

از ادمای اطرافم متنفرم و از تظاهر هاشون بیشتر