00:00

"تو رنگ بودی ، برای منی که تمام زندگی ام سیاه و سفید بود"

بدن‌ِ قَوی‌ خواهم‌ ساخت‌ تا ضَعف‌ «قلبَم» را پِنهان‌ کُنم.

پشت پنجره، کنج ِ‌دنج و پناهگاه‌ این روزهایش بود. آنجا غرق میشد در آسمانی که گاه از پاکی می‌ درخشید و روزهایی از آلودگی فریاد میزد. عادتش بود، از آدمها در اوج تنهایی خود گریختن و پناه بردن به آنجا. آنجا تنها جایی بود که تفاوت حالش نسبت به بودن با انسانهای را و زندگی کردن با خودش، میتوانست حس کند‌. آنجا زندگی بود، نور بود و روشنایی و میتوانست با آسمان ُخورشید ُستاره‌های پنهان و تنهایی‌اش، خلوت کند و تلاش کند برای ادامه زندگی. برای یافتن ِ‌کنج دنج‌ات، نوری که بر زندگی‌ات میتابد، تقدیم به دیده‌هایت. https://eitaa.com/blakka 🌛.

و تمام زندگی من پر شده از " اگر " های ناتمام.

"ترسیدن" و "فرار کردن" برام یه چیز تکراری شده ، ولی هیچوقت بهش عادت نمیکنم اینکه همش از خودم و افکارم و کارهام بترسم و فرار کنم و حتی از دیدن خودم وحشت داشته باشم یه چرخه ی بی نهایت که از ترس شروع میشه و تهش میشه خستگی زیاد از فرار کردن