شانه‌ات را دیر اوردی سرم را باد برد خشت خشت و آجر آجر ، پیکرم را باد برد من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند نیمم آتش سوخت ، نیم دیگرم را باد برد از غزل هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت های روشن و شعله ورم را باد برد با همین نیمه ، همین معمولی ساده بساز دیر کردی نیمه ی عاشق ترم را باد برد...

روز جهانی شعر مبار‌ک✨

تا همیشه ، حتی اگه صد بار هم "عاشقان ماه" رو ببینم ؛ باهاش گریه میکنم.

من میدونم به این نتیجه رسیدی که حرف زدن باهام آزار دهندست برای همین سر و تهشو هم آوردی،ولی چجوری ثابتش کنم؟

_

{ اون بهترین اتفاق دنیای منه و بزرگترین باری که روی دوشم دارم }

تو مثل خردلی ، تو مقادیر کم عالیی ولی تو مقدار های زیاد غیر قابل تحملی #دیالوگ

همیشه عشق ورزیدم و با تمام وجود دوستشون داشتم اما انگار از راه غلطی بوده ولی خب پشیمون نیستم

وقتی که ناراحت بود رو به او کرد و گفت که نمیخواهم تو را ببینم پس او چراغ را خاموش کرد و در تاریکی تا صبح کنارش ماند...

تا خرخره از حرف پُرم، با که بگویم؟ این شهر پر از کور و کر و لال و نفهم است.

از اون روزی که بخاطر دغدغه هام ، درگیری های زندگی و یا سلیقه ای که تو اون سن دارم مجبور بشم از اینا فاصله بگیرم میترسم اون روز یعنی این تنها لحظات شاد کوچیک رو از دست میدم ، میتونم چیزی در ازاش بدست میارم یا جایگزینش کنم که ارزششو داشته باشه و بتونه منو خوشحال کنه؟