_

{ اون بهترین اتفاق دنیای منه و بزرگترین باری که روی دوشم دارم }

تو مثل خردلی ، تو مقادیر کم عالیی ولی تو مقدار های زیاد غیر قابل تحملی #دیالوگ

همیشه عشق ورزیدم و با تمام وجود دوستشون داشتم اما انگار از راه غلطی بوده ولی خب پشیمون نیستم

وقتی که ناراحت بود رو به او کرد و گفت که نمیخواهم تو را ببینم پس او چراغ را خاموش کرد و در تاریکی تا صبح کنارش ماند...

تا خرخره از حرف پُرم، با که بگویم؟ این شهر پر از کور و کر و لال و نفهم است.

از اون روزی که بخاطر دغدغه هام ، درگیری های زندگی و یا سلیقه ای که تو اون سن دارم مجبور بشم از اینا فاصله بگیرم میترسم اون روز یعنی این تنها لحظات شاد کوچیک رو از دست میدم ، میتونم چیزی در ازاش بدست میارم یا جایگزینش کنم که ارزششو داشته باشه و بتونه منو خوشحال کنه؟

روزی متوجه خواهی شد که دنیا تمام رویاها و خیالات شیرینت را از تو میگیرد تا ثابت کند که دنیا یک رویا نیست

زندگی مثل یک رویاست درست و غلط ، عشق و تنفر همه ی اونا با مرور زمان خاک میشن و ترک میخورن و اثری ازشون نمیمونه هنوزم فکر میکنی تمام هستی و وجودم نبودی؟ و ازم متنفری؟ همیشه نگرانم با لطمه ای که از عشق خوردی برم ، و نتونم به آرامش برسم هنوزم عاشقتم کسی شدی که هیچوقت نتونم تو زندگیم فراموشش کنم فهمیدم که "برعکس عشق تنفر نیست ، بلکه رها کردنه" میترسم اینطوری فکر کنی که من ولت کردم و ولم کنی مشتاقم ، اما نمیتونم کنارت باشم امیدوارم و صبر میکنم تا از پشت نرده ها ببینمت. منتظرت میمونم...هر روز

میتونم بگم که این #دیالوگ دلیل وجود اینجاست

بدتر از شکست؟ پشیمونی...چون احتمالا تا اخر عمر همراهته