00:00 اره خب من فیلم زیاد میبینم. خیلی زیاد... از هر تایمی برای دیدن فیلم استفاده میکنم. حتی از کوتاه ترین لحظه ها هم ، وسط قدم زدم ، تو اتوبوس ، چند دقیقه ی کوتاه بین کلاسام ، وسط جمع یا هرجای دیگه ای که بتونم. میتونی فکر کنی معتادم ، یا حتی بهم بخندی و بگی هنوز بچس ، سرش شلوغ بشه بیخیال میشه ، یا اینکه از بیکاریه یا شاید عقلش نمیرسه و کلی چیز دیگه ای که شنیدم و فکر میکنید. ولی اگه بیخیالش بشم تو همون چند دقیقه ی کوتاه میتونم تو هزار تا داستان که ذهنم میسازه غرق بشم ، فراموش کنم که دنیا چیزای قشنگی داره ، یهو اونقدر بنویسم که تا چند ساعت یا حتی روز دستم درد بگیره ، به کوچیکترین ریکشن ها واکنش نشون بدم و از حرفای پوچ برداشت های بزرگ بکنم. راستش خودم با این موضوع مشکلی ندارم. از داستان های تو ذهنم خوشم میاد ، از اینکه بجای اینکه خودم از بقیه فاصله بگیرم خودشون با دیدنم حفظ فاصله کنن خوشم میاد ، از نوشتن حتی به مدت طولانی خوشم میاد. ولی از نادیده شدن نه ، میتونی هرچقدر میخوای ازم بدت بیاد ولی اگه نادیدم بگیری نمیتونم رد بشم. از اینکه حس میکنم وجود ندارم بدم میاد. از اینکه یادشون بره من رو بدم میاد. ترجیح میدم تو چشمام زل بزنی و هرچقدر میخوای بهم چیز بگی و ازم متنفر باشی ، ولی اینکه مثل روح باشم رو نمیتونم تحمل کنم. شاید برای همینه که گاهی از همون خواب کوتاهی که دارم می‌زنم تا سکانس‌های بیشتری رو زندگی کنم. نه برای فرار، بلکه برای اینکه وقتی به دنیای واقعی برمی‌گردم، جای خالی خودم رو حس نکنم. حداقل خودم ، خودم رو فراموش نکنم. من به تماشا کردن معتاد نیستم، من به "حضور" معتادم. به بودن و وجود داشتن. دوست دارم من رو ببینی، حتی اگه نگاهت سرد باشه. دوست دارم حضورم توی این دنیا، مثل یک رد پا روی برف، موندگار باشه؛ نه مثل بخار روی شیشه که با یک لمس ساده، محو می‌شه. من اینجام و زندم، من زنده موندم ، با تمام داستان‌ هایی که توی سرم دارم و تمام کلماتی که هنوز روی کاغذ نیومدن. با تمام فکر های سنگین. من رو ببین، حتی اگه فقط برای اینکه بدونی چقدر از شبیه نبودن به بقیه، لذت می‌برم.

اگر قلب من اختیار داشت ، قطعا می ایستاد.

《سرنوشت》

و گاهی همین سکوتِ میان ما بیشتر از حرف ها معنا دارد.

کسی رو دارید که به عمق وجودتون پی برده باشه؟

00:00 همه چیز کند شده