چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی
چه کسی می داند که تو در حسرت یک روز، نه در فردایی
پیله ات را بگشا، تو به اندازه پروانه شدن زیبایی
تـو نه در دیروزی و نه در فردایی
ظرف امروز پر از بودن توست
شاید این خنده کـه امروز دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با امید اسـت؛
سهراب سپهری