امروز هم باختم ، دوباره و دوباره برای هزارمین بار درست مثل دیروز و روزهای قبل و ماه های قبل و سالهای قبل به یه چیز تکراری به ادم هایی که دوسشون دارم همیشه برای رسیدن بهشون بیشتر از اطرافیانشون تلاش کردم ولی خب نمیشه که بزور کاری کنم کنارم باشن قراره تا هنیشه به تلاش ادامه بدم ، و نمیدونم چقدر دیگه قراره قلبم بخاطر این موضوع تکراری بشکنه و کی قراره بس کنم دوست ندارم باور کنم که هیچوقت قرار نیست کسی منو به عنوان دوستش قبول کنه شاید باید کمتر خودمو یادواری کنم و قبول کنم... شاید بهتر باشه با دوست هایی که دارم خوشحال باشم و دنبال صمیمیت بیشتر نباشم بلکه یه وقت باعث دوریم از اون ها هم نشه بیخیال چرا دارم راجبه چیزی که واضحه مینویسم؟ چرا دارم بابت موضوعی خودمو دلداری میدم که نتیجه ای نداشته و نداره...؟

《کار های مزخرف و احمقانه》

باور کنم؟ اون جملات رو در برار تک تک احساساتم باور کنم؟

🫂🦋✨

00:00

همون چیزی که کل شیش ماه اول سال نگرانش بودم و ازش میترسیدم روز اول شیش ماه دوم به حقیقت پیوست خودم رو قانع کردم که اینطور نیست ولی خب...

00:00 الانا نمیشه ...احتمالا در اینده.

00:00 بدن یک ورزشکار، ذهن یک روانی، روح یک جنگجو، قلب یک شاعر، هدف این است.

به اندازه ی تمام حرفایی که باید میزدم و نزدم معده درد گرفتم

00:00 «و اَشک تاوانی است که چشم‌ها باید بابتِ درست ندیدن بپردازند.»