زیست می‌خونم چون از زیست خودم ناراضیم.

چهارده، ده‌گیرِ درگیر.

آنچه دستت داده‌ام نامش دل است افسار نه.

- قرب یدك یسحب روحي الیك ؛

یه‌ جاهایی حس می‌کنم وضع و نظم زندگیم زیرساخت‌های ایرانه و خودم سلطنت طلب، وایسادم یه گوشه و هی میگم عیب نداره بهترشو میسازم، اما خودمم ته دلم میدونم زره و باید از نابودیش جلوگیری کنم. خوددرگیرم، شببخیر.

شما نمیدونید من همیشه در چه حد از خودم خشمگینم که توانایی حرف زدن ندارم. چقدر آرزو میکنم که کاش دو کلوم حرف با آدما میتونستم بزنم.. با آدمای موردعلاقم. خیلی دلم میخواد با بابا حرف بزنم، یا به مامان بگم من واقعا درکش میکنم؛ یا کنار بابابزرگ بشینم و بگم واسم بیشتر از خاطراتش بگه.. بهش بگم که من وقتی وسط مهمونی داری حرف میزنی و نصفه ول میکنی و معمولا بقیه وسط حرفت میپرن منتظر میمونم تو ادامه بدی.. کاش میدونستن چقدر دوستشون دارم. ولی متاسفانه من لالم و نمیتونم احساساتمو بروز بدم و همیشه باعث میشم بقیه فکر کنن ازشون خوشم نمیاد. احتمالا فقط وقتی طرف بمیره و به صورت روح بتونه افکار منو ببینه تازه میفهمه چقدر با تمام وجود محبتشو تو قلبم نگه داشته بودم

هان عراقی جان به جانان ده گران‌جانی مکن ؛ بعد از این بی‌روی خوب یار، نتوان زیستن