-

- آرام باش ماهِ من ! درست می شود . . نه هیچ شبی، و نه هیچ زمستان دائمی نیست ؛ آفتاب می تابد . . شاخه ها جوانه می زنند و تمامِ شکوفه های در انتظار متولد خواهند شد ؛ هیچ ابری تا همیشه در مقابلِ مهتاب ، نمی ایستد و هیچ ماهی تا همیشه در حصار، نمی مانَد . . ك حصار ؛  جای ماه ، آسمان ، جای سیاهی و باغ ؛ بسترِ شاخه های خشک و سرمازده نیست ! نور ، سپاه سیاهی را می درد ؛ حتی اگر به قدرِ روزنه ای باشد ، و بهار . . هزار هزار زمستان را سبز می کند ؛ روزهای سخت ، رو به پایان است ماهِ من ؛ آرام باش :)

-

رهایش کن ‹ مرنجان › خویشتن را

-

هنوز در کف دست‌هایمان جنازه امید نفس میکشد :)!

-

گاهی نه آشنا دردت را می‌فهمد نه صمیمی ترین دوست گاهی باید تنهایی درد را فهمید تنهایی خلوت کرد،تنهایی آرام شد و تنها خدا می‌داند، چه می‌گذرد در دلت