-

-

-

به هم بر مکن تا توانی دلی که آهی جهانی به هم بر کند ؛) - سعدی

-

مادربزرگم نظریه ی بسیار جالبی داشت . می‌گفت هریک از ما با یک قوطی کبریت در وجودمان متولد می‌شویم اما خودمان قادر نیستیم کبریت ها را روشن کنیم . برای این کار ، محتاجِ اکسیژن و شعله هستیم . در این مورد ، به عنوان مثال ، اکسیژن از نفسِ کسی می‌آید که دوستش داریم؛ شعله می‌تواند هر نوع موسیقی ، نوازش ، کلاک یا صدایی باشد که یکی از چوب کبریت ها را مشتعل می‌کند . آدم باید به این کشف و شهود برسد که چه عاملی آتش درونش را پیوسته شعله ور نگه می‌دارد ... آن آتش ، غذای روح است . اگر کسی به موقع در نیابد که چه چیزی آتشِ درون را شعله ور می‌کند، قوطی کبریت وجودش ، نم برمی‌دارد و هیچ یک از چوب کبریت هایش هیچ وقت روشن نمی‌شود ! - مثل آب برای شکلات

-

دیگه زیادی غمم گین شده

دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین ، خود نعش خود به شانه گرفتم ، گریستم