چنان دوست داشتنت مرا در بر گرفت که چند هزار سال زمان نیاز بود تا به چشم‌هایت خیره شوم، صدسالی هم در آغوشت بمانم و مدام ببوسمت. عشق بیش از هرچیز جنون می‌آورد و من برای این احساس ازلیت را از خدا تقاضا می‌کردم.

و شاید در جهان موازی پروانه‌ای آبی باشم

ترقوه‌ی من پناه آشفته‌ی تو‌☆

«دلم می‌خواهد آن‌قدر کوچک بشوم که به قدر یک پرنده باشم. آن وقت پر بزنم و بیایم پیش تو. -از نامه‌های فروغ فرخزاد به پرویز شاپور

‌ چشمانت تیله‌ای از زحل هستند؛ کوچک و دور، اما زمانی که در اعماق نگاهت گم می‌شوم، احساس می‌کنم به درون یک اقیانوس بی‌پایان کشیده می‌شوم. در این اقیانوس، همچون بافت‌هایِ چشمانت، بر موج‌های دریا بالا و پایین می‌روم. روشنی‌اش چشمانم را می‌گیرد و در برابر سرمای دلم، مرا گرم می‌کند. اگر قرار باشد در جایی حبس شوم، ترجیح می‌دهم در چشمان تو حبس شوم. -اولیوس