تا ابد باب‌الرضا در حکم باب‌الحاجت است
این حرم دارالشفایش هم بدون نوبت است
زیر دین هر کسی رفتم سرم منت گذاشت
در عوض شاه خراسان سفره‌اش بی‌منت است
با وجود پنجره فولاد مشهد هر کسی
حاجتش را جای دیگر می‌برد در غفلت است
السَّلامُ عَلَیْکَ یا عَلِیَّ بْنَ مُوسَى الرِّضا، یا إِمامَ الرَّحْمَةِ وَالْهُدى.
خدای مهربانی هاست سلطانی که من دارم
فدای مهر بسیارش دل و جانی که من دارم
کنارش ذره ناچیز چون خورشید میتابم
ندارد هیچ موری این سلیمانی که من دارم