. خویش را گم کرده‌ام بعد از تو در آوار خویش رحم کن! می‌ترسم از تنهایی بسیار خویش شمع جانم را مسوزان بیش ازین دیگر مگو اشک می‌ریزد برای گرمی بازار خویش بس که من سرگرم رؤیای تو بودم بارها دیده‌ام خواب تو را با دیده بیدار خویش چهره‌ای دارم که پنهان در نقابی کهنه است خیره در آئینه‌ام با حسرت دیدار خویش باشد ای‌خورشید پنهان! در حجاب خویش باش باز هم خو می‌کنم با سایه‌ی دیوار خویش - حسین دهلوی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. آرام بگیر امشب، ما هر دو پر از دردیم در آتش و یخ‌بندان، داغیم ولی سردیم! از مرهـم یکدیگر تا زخمیِ هم بودن راهی‌ست که تا مقصد، با عشق سفر کردیم - افشین یداللهی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. به من که سبزپرستم چه گفت چشمانت؟ که دوست دارم بختِ سیاه را حتی - محمدعلی بهمنی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. حتما نباید کسی پدرت را کشته باشد تا از او بیزار باشی. آدم‌هایی هستند که راه رفتن‌شان، نگاه‌شان، گفتارشان، حتی لبخندشان در تو بیزاری می‌رویاند. - محمود دولت‌آبادی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. که آب دیده کُشَد آتشِ هوای تو را - سیف فرغانی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. بی‌گناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق یوسف‌ از دامان پاک خود به‌ زندان می‌شود - صائب تبریزی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. از جنگ، از جدایی و نفرت، دلم گرفت دلتنگِ بازوان توام... صلحِ تن به تن! - جواد گنجعلی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. قهوه‌ی چشم خمارت کم مرا دیوانه کرد لعنتی! سرمه کشیدی شهر شد دارالجنون - لاادری 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. شب قدرِ عاشقان است و به گریه باید امشب ز کتاب گیسوانت ورقی به سر بگیرم - فاضل نظری 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. تهمینه‌ی من ترس من این است نباشد باب دلت این رستمِ بی‌رَخشِ پر از غم - حامد عسکری 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. مرا اگر به جهنم بیفکنی ای دوست هنوز نعره برآرم که دوستت دارم ردای عفو، برازنده‌ی بزرگی توست وگرنه من به عذاب تو هم سزاوارم - سجاد سامانی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉