شب سردی است و من اَفسرده راه دوری است و پایی خسته تیرگی هست و چراغی مرده می کنم، تنها، از جاده عبور دور ماندند ز من آدم ها سایه ای از سر دیوار گذشت غمی افزود مرا بر غم ها فکر تاریکی و این ویرانی بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر، سحر نزدیک است هردم این بانگ برآرم از دل وای، این شب چقدر تاریک است! «سهراب‌سپهری»

کاش بغلم کنی.. آنکه امسال برایت گریه می‌کند تن كه هیچ تمامِ روحش خسته است.

هر جا که می‌روم ز غمت دیده پر نم است هر ماه من ز داغ تو ماه محرم است عمری گریستم که موظف به گریه‌ام گر نُه فلک به گریه شود باز هم کم است‌

تا که پرسیدم ز قلبم عشق چیست در جوابم اینچنین گفت و گریست لیلی و مجنون فقط افسانه‌اند عشق در دست حسین بن علیست

" امام حسین بزرگ‌تر از دردهایِ منه "

اشکهای حسن از چشم ترت میریزد نالۀ اهل حرم دور و برت میریزد پسرم با رجزت لرزه به میدان افتاد هیبت لشگری از این جگرت میریزد گرچه با باقی عمامه رخت را بستم جذبه حیدری ات از نظرت میریزد