برگشتم به خونه اول.همه چیز رو رها کردم. مثل این می مونه که خونه ایی که سال ها وقت گذاشتم برای ساختنش رو خراب کردم. من موندم و اون خونه خرابه.نمی دونم تصمیمم اشتباه بود یا درست. فقط میدونم خسته شده بودم. حس میکنم از همه عقب افتادم. انگار تو یه مسابقه دو میدانی هستم که همه دور آخرن و من تازه قراره راند اول رو شروع کنم. سخته.قراره دوباره آجر به آجر یه خونه دیگه رو بسازم.ولی خب چی میشه کرد جز ادامه دادن؟!

اونا همشون میگن اوضاع بهتر میشه میگن هر چقدر که بزرگتر بشی اوضاع بهتر میشه اوضاع بهتر میشه، اما اگه نشه چی؟

-من گریه نمی کنم. +اگه گریه نمی کنی و بهم فحش نمیدی،چیکار میکنی؟ -بغلت میکنم.

"گفتی که گریه کردن اشکالی نداره.پس چرا خودت جلوش رو گرفتی؟"