همون دردِ آشنای همیشگی

هیچ وقت نفهمیدم راه رو گم کردم یا دارم درست میرم. نفهمیدم دارم به موقع میرسم یا عقب می مونم.نفهمیدم زمان درستی ام یا نه. نفهمیدم به جایی تعلق دارم یا نه.هیچی نفهمیدم.

I wonder if I will ever be okay. Is it just teenage hood? It'll pass? What something's wrong with my core. What if I'm wired wrong, i pray every night to wake up and be as pure as a child, I pray and I pray and I pray. The sweating in my sleep, those nightmares, they always prove me wrong. Feels like I might drown in my own filth any moment. Lord where are you? They say redemption lies within, I'm so filthy within what if I won't find you? I pray and I pray and I pray. Where are you?

کاش اون قدری عمر کنم که ذلت و پایان اسرائیل رو ببینم.

هوا سرد شده.بین امید و ناامیدی دست و پا میزنم.کم کم دارم می بینم چطوری امید درونم داره می میره.یه صدایی تو مغزم می گه نمی شه.باورم نمیشه که ممکنه اتفاقات خوبی بیفته. اما بازم دنبال نشونه ها و علامت هام.من از اونام که هی جوونه های امیدم رو می کَنی ولی من دوباره از یه جایی دونه پیدا می کنم،می کارمشون و آروم آروم جوونه زدنشون رو نگاه می کنم.حتی وقتی دوباره و دوباره قبل از اینکه گل بدن،روشون قدم میذاری.