هوا سرد شده.بین امید و ناامیدی دست و پا میزنم.کم کم دارم می بینم چطوری امید درونم داره می میره.یه صدایی تو مغزم می گه نمی شه.باورم نمیشه که ممکنه اتفاقات خوبی بیفته. اما بازم دنبال نشونه ها و علامت هام.من از اونام که هی جوونه های امیدم رو می کَنی ولی من دوباره از یه جایی دونه پیدا می کنم،می کارمشون و آروم آروم جوونه زدنشون رو نگاه می کنم.حتی وقتی دوباره و دوباره قبل از اینکه گل بدن،روشون قدم میذاری.

«دوست داشتن کسی و دوست داشته شدن برام خیلی اهمیت داره من همیشه درباره این چیزا شوخی می کنم ولی مگه اینطور نیست که هر کاری که ما تو زندگی می کنیم، راهیه برای یه کم بیشتر دوست داشته شدن؟!»

“Everything we know is stardust. So don‘t forget, you are stardust.”

تموم شد.