"بذار برم.."

"..چون عزیزم، ما همیشه در میان تاریکی‌های ذهنمان در جست‌وجوی روشنایی بودیم، گویی همیشه به دنبال لحظه‌ای بودیم که همه‌چیز تمام شود، تا شاید در آن لحظه دیگر نیازی به نگه‌داشتن چیزی نباشد. ما در هر نفسی که می‌کشیدیم، لحظه‌ای را که باید رها می‌شدیم، می‌پیوستیم. رها کردن، برای ما چیزی شبیه به یک وداع بی‌صداست، بی‌آنکه نیاز به حرفی باشد. روزی که دیگر به هم نگاه نخواهیم کرد، تو در سکوت، آنچه را که از من باقی‌مانده، در دستانت خواهی گرفت. خاطرات بی‌صدا، نگاه‌هایی که دیگر تکرار نخواهند شد، و دنیای نیمه‌تمامی که نمی‌دانیم به کجا می‌رود. روزی که دیگر نتواهم در کنار تو باشم، تو از لابه‌لای اشیای پراکنده‌ام، آثاری از من خواهی یافت؛ همانطور که من همیشه در میان تردیدهایم به دنبال راهی برای رها شدن بودم، شاید در آن لحظات، هنوز ردپایی از من در دل تو باقی مانده باشد. من امیدوارم، در آن لحظه که دیگر هیچ‌چیز را نمی‌خواهیم، رها شویم؛ رهایی‌ای که نه پایان، بلکه آغاز خودشناسی است. رهایی‌ای که در آن، همچون برگ‌های پاییزی در باد، آرام به زمین می‌افتیم، و در سکوت از هم جدا می‌شویم، تا شاید دوباره در جای دیگری، در زمانی دیگر، رها شویم."

"گاهی باید یه سری چیزها رو رها کنیم.چون نمی تونیم برای همیشه نگه شون داریم."

اپیزود چهاردهم -خوشحالی یه پروانه است

خوشحالی مثل یه پروانه است؛ هرچی بیشتر دنبالش کنی بیشتر ازت دور میشه. اما اگه توجهت رو روی چیزای دیگه بذاری خودش میاد و به آرومی روی شونه‌ت می شینه.

اپیزود پانزدهم -"عزیزِ من تمومِ زندگی درباره عشق عه"