«اونجا رو ببین!» «کجا؟» «پشت ابرها!» « می بینی؟!نور راه خودشو بلده!بالاخره از یه جا میاد!» ۱فروردین ۱۴۰۲

عسى الورود تنمو في أكثر جزء حزنًا بداخلك "باشد که گل‌ها در غم‌انگیزترین بخش‌های وجودت رشد کنند." ۱ فروردین ۱۴۰۴

📨 #پیام_جدید 📝 متن پیام : https://eitaa.com/50281775/547 این تونلی که صاحبش فکر می‌کنه دوست نداشتنیه برای من یه خونه امنه. یه خونه کای توش بوی خورشت فسنجون و ته دیگ زعفرونی مامان پیچیده وقتی بعد از یه روز خیلی له برگشتی خونه. بوی گل نرگس خشک شده لای یه کتاب شعر قدیمی رو میده. بوی عروسک بچگی و یه بوم نقاشی قدیمی رو میده. من عاشق تک به تک حزئات دوست نداشتنی اینجام.با دونه به دونه پیام های های اینجا زندگی کردم ،هندیدم و اشک ریختم و باورشون کردم. این مکان برام خیلی عزیز و قیدیمه .درست مثل اون تونل سبز فوق العاده تو ۲۵۲۱.پر از هرچیز دوست داشتنی. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 🗓 = 1404/1/1

خدای من چقدر با جزییات و قشنگ تعریف کردی. وقتی داشتم متن رو میخوندم همه اش رو تصور کردم و باورم نمی شد که اینجا برای کسی مثل یه خونه امن باشه :) خیلی خیلی ممنونم ازت که وقت گذاشتی و برام پیام فرستادی و اینجا رو میخونی🤍 و تشبیهت به تونل سبز ۲۱ ۲۵ برام قشنگترین توصیف بود. ممنونم ازت مهربون💕

شب همه ما یکی بود، اما تاریکی هایمان،فرق داشت! از عکس های یهویی در جاده ۲فرودین ۱۴۰۲

آره دیگه همین که لانا خانوم میگن ^-^ «وقت رفتنه» ۲فرودین۱۴۰۲

📪 پیام جدید تونل اقیانوس وایب بهترین کیدراماهایی که دیدم رو میده #دایگو

چیزی که امروز بهش فکر کردم و به نظرم خیلی جا داره که بیشتر بهش فکر کرد،راجع به چیز هایی که ممکنه به کار بیاد.ما واقعا باید یاد بگیریم که چجوری باید عشق ورزید؛چیزیه که آدم باید یاد بگیره و انگار جا نیافتاده بین آدما و فکر می کنن یه چیزیه که که اتفاق می افته و وقتی اتفاق می افته تو بلدی.دقیقا مثل مادری که فکر می کنه وقتی بچه اش به دنیا بیاد قراره همه کارها رو بلد باشه و بعضی ها هم اینطوری ان که آره! وقتی به دنیا بیاد غریزه مادریت کافیه! بعد مادر پدرش درمیاد و اون بچه هم پدرش در میاد!چون بلد نیست هنوز گریه های بچه اشو ترجمه کنه.من احساس می کنم که عشق یه همچین چیزی باشه!و در هر فرد همونطور که هر بچه ایی با بچه ای دیگری متفاوته،گریه هاش،شب بیداری هاش،عشق ورزیدن برای هر کس طور دیگه ای عه!

به خصوص وقتی با انسان هایی مواجه می شیم که زخمی ان و چیزی که به ما می رسه خالص و یه لوح سفید نیست! یه چیزیه که دیگران قبلش روش خط انداختن و به تو می رسه! اگه تو بخوای دوستش داشته باشی باید بلد باشی که چطور دوستش داشته باشی واین بلد شدن لزوما یک چیز غریزی یا یک استعداد نیست به غیر از اینکه به نظرم می تونه یه استعداد باشه اما چقدر هنر ظریفی می تونه باشه! و چقدر کار سختی می تونه باشه برای یک فرد که بلد باشه چطور دوست داشته باشه آدم ها رو!

و برای مدت طولانی فکر می کردم قضیه این نیست!قضیه چگونگی نیست و قضیه شدت عه! و فکر می کردم اگه یه جسم نیمه جونی رو بگیری و بغلش کنی و تمام عشقی که می تونی بهش بدی قراره زنده بشه! اما الان احساس می کنم مسئله فقط این نبوده مسئله این بود که چطور تمام این پدیده شبیه به مادری کردن عه. و ما جدا از اون اینکه یاد بگیری بلد باشی و نمی دونم دقیقا از کجا باید بلد باشی؟ احتمالا از خانواده باید بلد باشی و خانواده باید بهت یاد بدن. احتمالا یه چیزیه که ناخودآگاه دوست داشته که میشی یاد میگیری که چطوری باید دوست داشته باشی کسی رو. نمیدونم این نگاه برام جدیده

چه بد بود که من چقدر اشتباه کردم به جای اینکه زخم رو ببندم بلد باشم اینکه چطوری زخم رو ببندم. فکر می کردم یه دوز عظیمی از مورفین قراره طرف رو آروم کنه! در حالیکه من باید یاد می گرفتم که چطوری زخم رو ببندم.