به خصوص وقتی با انسان هایی مواجه می شیم که زخمی ان و چیزی که به ما می رسه خالص و یه لوح سفید نیست! یه چیزیه که دیگران قبلش روش خط انداختن و به تو می رسه! اگه تو بخوای دوستش داشته باشی باید بلد باشی که چطور دوستش داشته باشی واین بلد شدن لزوما یک چیز غریزی یا یک استعداد نیست به غیر از اینکه به نظرم می تونه یه استعداد باشه اما چقدر هنر ظریفی می تونه باشه! و چقدر کار سختی می تونه باشه برای یک فرد که بلد باشه چطور دوست داشته باشه آدم ها رو!

و برای مدت طولانی فکر می کردم قضیه این نیست!قضیه چگونگی نیست و قضیه شدت عه! و فکر می کردم اگه یه جسم نیمه جونی رو بگیری و بغلش کنی و تمام عشقی که می تونی بهش بدی قراره زنده بشه! اما الان احساس می کنم مسئله فقط این نبوده مسئله این بود که چطور تمام این پدیده شبیه به مادری کردن عه. و ما جدا از اون اینکه یاد بگیری بلد باشی و نمی دونم دقیقا از کجا باید بلد باشی؟ احتمالا از خانواده باید بلد باشی و خانواده باید بهت یاد بدن. احتمالا یه چیزیه که ناخودآگاه دوست داشته که میشی یاد میگیری که چطوری باید دوست داشته باشی کسی رو. نمیدونم این نگاه برام جدیده

چه بد بود که من چقدر اشتباه کردم به جای اینکه زخم رو ببندم بلد باشم اینکه چطوری زخم رو ببندم. فکر می کردم یه دوز عظیمی از مورفین قراره طرف رو آروم کنه! در حالیکه من باید یاد می گرفتم که چطوری زخم رو ببندم.

خیلی وقته اینجا نبودم.. فکر نکنم دیگه کسی یادش باشه اینجا رو..

الان که هیچ دوستی خیلی صمیمانه ای ندارم، میفهمم «دوستی چقدر مهم بوده.»

"ما تنهاییم و دوستی چیزیه در خیال ما"

از دست دادن،تنهایی،ناتموم موندن داستان ها..

-چیزی هم که تموم شده دیگه تموم شده.. +هیچی هیچ وقت کامل تموم نمیشه هست..همیشه هست..