Dear God قلبم پر از ترس و سردرگمیه من واقعا به قدرت و آرامشی نیاز دارم که فقط تو می تونی بهم بدی.

"آن گونه ام که انگار مرا درست وسط کتابی غمگین فراموش کرده اند."

Chapter1 من سپیده دم و نوشته های غمیگن میخوام.

بعضی غم‌ها، شبیه لالایی‌های غمگین، زیبا هستن. مثل آهنگ paris,texas لانا. باعث می‌شن رشد کنی. میگن تا درد نکشی که بزرگ نمیشی.حداقل این رو ثابت می‌کنن که هنوز هم حس می کنی. با تمام وجودت احساس می‌کنی و اشک می‌ریزی و فکر می‌کنی که احتمالا جای خون تو رگ‌هات ماهی‌های ناراحت و غمگین شنا می‌کنن. اما بعضی غم‌ها سینه‌ات رو می‌شکافن، بی‌رحمانه هر سلول تنت رو از بین می‌برن و تو یادت می‌ره که چطور باید نفس بکشی. درگیر می‌شی، شکست می‌خوری، سقوط می‌کنی و فراموش می‌شی. غمِ بدی به من حمله کرده. باید یادم بیاد چطور نفس می‌کشیدم. باید یادم بیاری..

Chapter2 "من میخوام فراموشت کنم."

"فکر کنم بهتره فراموشت کنم"

Ok It's enough for today.

Anyway دارم زخمامو با دست خودم مرهم می کنم.

به انسان بودن بعضی ها واقعا شک می کنم. و قسمت ترسناک ماجرا اینه که این ها بخشی از آینده رو قراره بسازن.