گفت: بزرگترین توانایی تو میدانی چیست؟  برخاستن! تو جزو معدود انسان‌هایی هستی که شکست خوردن و به زمین افتادن، قوی‌ترشان میکند. تو جزو معدود انسان‌هایی هستی که شدیدا ضربه میخورند و آسیب می‌بینند و مصمم‌تر از قبل بر میخیزند.
با تعجب گفتم: مگر آدم‌های دیگر اینگونه نیستند؟!
گفت: نه! آدم‌های کمی شبیه به تواند.
این را گفت و من به تک تک ثانیه‌هایی که ناعادلانه زمین خوردم و به سختی و با بغض همه چیز را پذیرفتم و زخم‌های خودم را بستم و با درد به راهم ادامه دادم فکر کردم و عمیقا دلم خواست خودم را بغل کنم... خودم را که خیال میکرد قاعده‌ی دنیاست که تو برای رسیدن، دائما زمین بخوری و دائما برخیزی... خودم را که از شادی و رسیدنِ بدون تاوان و زخم، میترسید.

ابر پاييزی🍂

تا حالا دقت کردی وقتی یه مسیر رو اشتباه میری، گوگل مپ سرت داد نمیزنه؟
نمیگه «چقدر خنگی!» یا «گند زدی!»… فقط خیلی آروم میگه: «در حال پیدا کردن مسیر جدید…» و یه راه جدید بهت نشون میده.
کاش ما هم با خودمون همین‌جوری بودیم. وقتی یه تصمیم اشتباه میگیریم یا یه راه رو غلط میریم، به جای اینکه خودمون رو سرزنش کنیم، فقط آروم به خودمون بگیم:
«خب، مسیر جدید رو پیدا می‌کنیم.» شاید اون پیچ اشتباه شروع یه جاده‌ی قشنگ‌تر و پرماجراتر باشه. یه «مسیر تماشایی» که هیچ‌وقت تو مسیر اصلی نبود.

باید انقدر بچه پررو باشی که هر بار زندگی محکم زمینت زد با یه لبخند بلند شی و رو به روش بایستی🤍✨