جاده، بارون، موزیک و دستای تو. چه خاطرهٔ دوری. همین دیروز بود!

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم   تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت من مست چنانم که شنفتن نتوانم  شادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاه گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم  با پرتو ماه آیم و چون سایهٔ دیوار گامی ز سر کوی تو رفتن نتوانم دور از تو، منِ سوخته در دامنِ شب‌ها چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم  فریاد ز بی مهری‌ات ای گل که درین باغ چون غنچهٔ پاییز شکفتن نتوانم  ای چشم سخن‌گوی تو بشنو ز نگاهم دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم •شفیعی کدکنی•

کجاست خونه؟

ماکان نصیری.

شبیه اسکیزوفرنی جان نش که از بین نرفت، بلکه فقط کنترل شد و یه وقتایی که افسارش ازش در میرفت هِی بک میزد، افکارت هم درباره یه سری تجربه ها سرکوب ناپذیره؛ تو فقط میتونی کنترلشون کنی، نه از بین ببری.

برای ایران.

شب بیهوده‌ی ما را چه بخیر خیر آنجاست که دلداده و دلداری هست •لیلا مقربی•

تا حالا از خودت پرسیدی من کی‌ام؟