شب بیهوده‌ی ما را چه بخیر خیر آنجاست که دلداده و دلداری هست •لیلا مقربی•

تا حالا از خودت پرسیدی من کی‌ام؟

شکافِ سینه‌ام بازستْ دائم چون درِ رحمت ولی با رشته‌ی جان بسته‌ام پای خیالت را •مسیح کاشانی•

بی‌رمق روی نیمکت ایستگاه اتوبوس نشستم. اتوبوسی ایستاد. عضله‌های صورتم را با ته ماندهٔ توانم به حرکت انداختم؛ و به دختری که از پشت شیشه اتوبوس نگاهم می‌کرد، لبخند زدم. اتوبوس رفت؛ لبخندم باقی ماند.

وقتی جنگ‌زده بودن رو حس می‌کنی که توی آسمون فشفشه می‌زنن صدای جیغ بلند می‌شه.

جشن.

ده‌ها ماه در تصویر.

امشب یکی از قشنگ‌ترین و رهاترین شب‌های زندگی‌م توی خیابون بود.