اما بهمون یاد ندادن اونی که نماز میخونه در درجه اول باید جزئیات دین هم در مورد سبک زندگی ارتباط با آدم ها رو بلد باشه

واقعا چقدر احمق بودم که تو عالم ذر زندگی کردن رو انتخاب کردم

در ۰۵۰۴۰۱ برای ۲۰ ِ ۰۵۰۳۲۷

بغل کن روحمو که خسته‌ست.

خسته‌م مثل وقتی که برای دیدن فوتبال بیدار موندم و یه ربع قبل بازی خوابم برده!

تو خاورمیانه یا جنگه یا روز دختره

کنگو دقیقه ۹۰ هم گل سوم رو زد. بعد ایرانی با این شانسش یه ستاره هم تو آسمون جام جهانی نداره!

شب، فقط نبودن نور نیست. نبودنِ مزاحمت است. جهان دیگر چیزی از تو نمی‌خواهد. کسی منتظر نسخه‌ی قابل‌فهم‌تری از تو نیست، هیچ صدایی برای ربودن فکرت مسابقه نمی‌دهد. آدم‌ها عقب می‌روند و با رفتنشان، فاصله‌ی میان تو و خودت کمتر می‌شود. آزادی، شاید همین باشد؛ اینکه برای چند ساعت، از نگاه‌ها و انتظارها و ریتم اجباری روز بیرون بیفتی. اما همین آزادی، روی دیگری هم دارد. وقتی همه‌چیز کنار می‌رود، چیزی باقی می‌ماند که روز تمام تلاشش را می‌کند تا پنهانش کند: تنهایی. نه آن تنهاییِ شاعرانه‌ای که از دور زیبا به نظر می‌رسد؛ تنهایی‌ای که وزن دارد، روی سینه می‌نشیند و نمی‌شود وانمود کرد وجود ندارد. برای همین شب اعتیادآور است. چون تنها زمانی‌ست که می‌توانی بدون دخالت دنیا، با خودت روبه‌رو شوی. و همین، هم آرامش‌بخش‌ترین اتفاق است و هم ترسناک‌ترین. پس چرا باید خوابید، وقتی تنها چند ساعت از شبانه‌روز وجود دارد که جهان تو را به حال خودش رها می‌کند؟ | https://t.me/WarWentEveryWhere

دلم برای کسی که نباید، تنگ شد.