تعهد به هر چیزی، اون رو به مطلوب ترین شکل ممکن با ارزش و زیبا نگه میداره. وقتی تعهد به یادگیریِ مادام‌ العمرِ یه هنر بدی، وقتی تعهدِ پیوسته به یه عشقِ نوپا بدی، وقتی به خودت تعهد به تلاشِ مستمر برای رسیدن به رویاهات بدی، زندگیت به طورِ غیرقابل باوری زیبا و منظم می‌شه. تعهد و استمرار که نباشه، هرچقدر تلاش کنی و زمان بگذاری بی‌ثمر و بی‌فایده‌ست.

ولی من میگم هیچ رویا یا آرزویی نمی‌افته تو سر و قلبُ ذهنِ آدم رو به بند نمی‌کشه، مگر اینکه خدا تحقق اون رو از قبل واست فراهم کرده باشه. ولی یه شرط داره. تلاش! شبیه این‌که موادِ اولیه‌ی یه غذای خوشمزه رو می‌ذارن رو میز و میگن"حالا دیگه نوبت توعه، پختش با تو!" اگه تلاش کنی و تاوان بدی، مسلما غذا رو میزته. ولی اگه بخوای، اما هیچ‌کاری در راستای اون خواستنِ نکنی، چیزی جز یه شکمه گشنه نصیبت نمیشه.

اگه یه روز من نبودم ؛ اَبرای تو آسمون و رنگ آبی‌شو دیدی؛ یادم بیوفت... باشه؟!

و بالاخره 'هنر مرا بوسید '. [شروعِ روزِ اول شمع‌سازی]

خونه‌ی کناریمون یه پیرزن تنها زندگی می‌کنه، از اونایی که موهاش قرمزه، دستا و ناخوناش همیشه حنا خورده‌اَن و پیرهن های بلندِ دهه‌ی ۵۰ رو می‌پوشن. دندون نداره خوشش از دندون مصنوعی‌‌ام نمیاد بخاطرِ همین همیشه آش درست می‌کنه و همیشه‌ام آشش رو بین دروهمسایه‌ها تقسیم می‌کنه. وقتی بهش میگن سید ننه' با این کمرت راضی به زحمت نبودیم چرا اوردی و اینها، بین تعارف‌ها میگه چاشت و شامو نباید تنها خورد، آدم دلش پژمرده می‌شه. چاشت رو آدم وقتی تنها بخوره، بیشتر احساس تنهایی میکنه، اینجوری وعده‌ی بعدی اجاقشم خاموش میشه و به یه نون پنیرم راضی. اجاق خونه باید بسوزه و گرم باشه، گرم که باشه، اجاق دل هم گرمه. و راستم میگه. نوعِ بشر، آدم تنها بودن نیست. باوجودِ تنهایی، هیچی رنگ و بو نداره.