هدایت شده از سوبین با موهای رینبودشی
آدمهای سمی به عادت کثیف دارن
فقط وقتی حالشون بده فقط وقتی زمین خوردن فقط وقتی همه پشتشون رو خالی کردن یادشون میافته تو وجود داری اون موقع میشن ،مهربون مظلوم پر از درد و قصه اون موقع تو میشی تنها کسی که میفهمه»، «تنها کسی که هست»، «تنها پناه» اما همین که حالشون بهتر شد چی؟ همین که دوباره خندیدن دوباره قدرت گرفتن دوباره یکی دیگه پیدا شد که بهشون توجه بده؟ تو میشی اضافی تو میشی ساکت تو میشی همون کسی که انگار هیچ وقت نبوده این آدما تو رو دوست ندارن تو رو مصرف میکنن و از حوصلت از گوش دادنت از دلت از صبرت استفاده میکنن برای اینکه خودشون رو جمع کنن و بعد بدون حتی یه «ممنون» ولت میکنن بدترش اینه که وقتی تو حالت بده، وقتی تو نیاز داری ، وقتی دلت میخواد یکی کنارت باشه یا نیستن یا سردن یا میگن الان حوصله ندارم رابطه با آدم سمی مثل اینه که همیشه نقش اورژانس رو بازی کنی فقط موقع بحران صدات میکنن ولی هیچ وقت جزو زندگی عادی شون نیستی و حقیقت تلخ اینه اگه فقط وقتی حال یکی بده یاد تو میوفته اگه فقط برای خالی کردن خودش سمتت میاد اگه بعد از خوب شدن محوت میکنه، اون آدم دوستت نیست اون داره از قلبت به عنوان مسکن استفاده میکنه تو وظیفه نداری زخم همه رو ببندی و با خون خودت حال بقیه رو خوب کنی آدمی که فقط تو تاریکی سراغت میاد لیاقت اینو نداره کنارت توی روشنایی باشه یادت نره کسی که فقط وقتی شکسته کنارت هست وقتی سالم شد دوباره میشکونتت